imaj yeniledik sadece be babam, you see that adaptation?

Tembellik Hakkı: Homini de Gırtlak, Pufidi Kandil, Tumba Yatak *

2012-01-08T01:54:00.006+02:00

Masasının altında yarı dokunmatik telefonuyla oynayan güvenlik görevlileri, evvelsi akşam kaçırdığı diziyi ertesi gün önündeki bilgisayardan yakalayan danışma çalışanları, art arda bilmem kaçıncı odayı tekrar ve aynen temizlemekten bıktığı için televizyon odalarında ayaklarını uzatıp evlilik programlarına dalan yurt temizlik görevlileri... Meslek nevinden muamele görmese de pekâlâ mesai saatleri olan öğrencilik, amfilerin arka sıralarında okuduğumuz dergiler; sene başından ilan ettiği iki saatlik derslerden birini sırf canı çekmediği için o hafta işlemeyen akademisyenler... Nihayetinde bir üstü tarafından kendisine yüklenmiş sorumluluktan canı yapmak istemediği için kaytaran herkes, onların paşa gönülleri, sonra keyifleri ve dahi kâhyaları... Tembelliği bir hak olarak görenler, o kadar haklılar ki!

Konuya destursuz girmiş de olsam, ilk paragrafta bahsi geçen haletiruhiyeye aşina olanlarınızın mütebessim bir yüz ifadesiyle kafa salladığından eminim. Üçüncü Kat aylık yayınlanan bir dergi olduğundan ve ülkece çokça sansasyon cevherine sahip olduğumuzdan yapacağım son kıllanma tarihi geçmiş bir meseleyi ısıtıp önünüze koymak olacağı için beni mazur görün. Ama işte kan insanın beynine bir kere sıçradı mıydı da...

Kondisyonsuz yakalananlarınızın sakatlanma ihtimalini ortadan kaldırmak için önce bir meseleye ısınalım. Bu yıl içerisinde, Enerji Bakanımız muhtelif mecralarda biz müstakbel mezunları da yakından ilgilendiren açıklamalar yaptı. Bunlardan biri mevzubahis Türkiye’nin kalkınması olduğunda gerekirse 16 – 18 saat çalışabileceğimizdi. Bir diğeri gün ışığından daha fazla faydalanabilmek için mesai başlangıcını 6 – 7 civarına çekme fikriydi. Bunun ardındaki motivasyon fikrin kendisi kadar kayda değer: hâlihazırda esnaf böyle yaşıyorken memurun erken yatıp erken kalkmaması için hiçbir sebep yok. Yokmuş. Son öneri ise cumartesilerin de mesaiye dâhil edilmesi. Ülkede çalışmak bu denli övülünce ve de dinlenmek, dinlenmeyi istemek böylesine yerilince aklıma Paul Lafargue ve Tembellik Hakkı kitabı geldi. Rahmetli burada olsa yumruğunu masaya çekinmeden vururdu da işte… Haliyle kitabını okuyup üzerine kalem oynatmak bendenize düştü.

1842 doğumlu Lafargue evli ama iki çocuk babası değil. Şanını yürütecek çocukları olmasa da – olanlar da yaşadı diyemeden vefat etse de – kayınpederi Karl Marx olduğu için yürüyen bir şanı var. Hakkını yemeyelim rahmetlinin; Fransız uyruklu, Küba menşeli, kayınpederinin deyimiyle “yakışıklı, zeki, enerjik ve sportif” bu adamın müstakil hayatı da bizatihi bahse değer aslında ama Marx’ın kızıyla evlendiniz miydi oyunun hâkimiyeti hep karşı tarafta oluyor. Gönül rahatlığıyla “olaylar olaylar” ikilemesine indirgenebilecek hareketlilikte bir ömrün şahikasında Lafargue; çalışmayı, çok çalışmayı erdem belleyen düzene akademik lisanda sövdüğü Tembellik Hakkı’nı yazıyor.

19.yüzyılda üstadı harekete geçiren “çalışma hakkı” ile başlayıp sonrasında çığırından çıkan çalışma aşkı, yetmezmiş gibi bir de papazından ekonomistine dönemin “sosyetesinin” çalışmayı kutsallaştırması. Ona göre çalışmak insanoğlunun doğasındaki temel dinamiklere külliyen ters ve toplumdaki yozlaşmanın sebebi de bu çalışma tutkusu. Mesela bu illetin pençesine düştüğüne inandığı İspanya için şöyle diyor; “Ne yazık ki şimdi yozlaşan İspanya, bizden daha az fabrika, daha az cezaevi ve kışlası olmakla övünebilir. Ama sanatçı, kestaneler gibi esmer, çelik bir çubuk gibi dümdüz ve esnek, gözü pek Endülüslüyü seyretmekten zevk duyar; hele delik deşik capasına görkemle bürünmüş dilencinin Ossuna düklerine amigo diye seslenişi karşısında yüreği yerinden oynar. İçindeki ilkel hayvanın körelmediği İspanyol için çalışma, köleliklerin en berbatıdır.” İfrata kaçmış diye ifrit olmaya yeltenmeyin hemen, ataları “Dinlenmek sağlıktır.” diyen bir milletten çok şey bekliyor sayılmaz.

Kitapta bakanımızın memurları kıyasladığı esnafa da çıkışıyor Lafargue, “Bizim toplumumuzda çalışmayı çalışma olarak seven sınıflar hangileridir? Toprak sahibi çiftçilerle küçük burjuvalar. Birileri toprakları kapmış, öbürleri dükkânlarına sıkı sıkıya bağlanmış, yeraltı dehlizlerinde köstebekler gibi devinip dururlar, gönüllerince doğaya şöyle bir bakmazlar hiç.” Girizgâhı sert de yapsa iyi niyetinin hakkını vermek lazım. Temennisi net; bir soluklanalım, ayaklarımızı uzatıp göğe bakalım istiyor.

Sonra 1770 tarihli, sinirine dokunan bir makaleden alıntıladığı “Endüstrideki yoksullarımız bugün dört günde kazandıklarını altı günde kazanmaya razı olmadıkça, tam iyileşme gerçekleşmez.” nasıl da bugünün aynası gibi duruyor? Hatta belki “Böylece, en az 15 saat sürdüğüne göre, upuzun bir günün yorgunluğuna, bu zavallılar için, sık sık zahmetli gidiş gelişlerin yorgunluğu da ekleniyor. Sonunda, akşamları evlerine uyuma gereksinimiyle yorgun argın dönüyor ve ertesi gün, açılma saatinde atölyelerde bulunmak üzere evden çıkıyorlar, doyasıya dinlenmeden.” derken aslında bizi kastediyor. Ona göre sanayide makineleşmenin akabinde dinlenme süresi uzamalıydı fakat “işçi, dinlenme süresini aynı oranda uzatacak yerde, makineyle yarışırcasına çabasını iki kat” artırdı.

Bizim o çok sevdiğimiz, ismimizin yanında çok şık duran popüler tabir “sosyal sorumluluk” da payını alıyor Lafargue’ın gazabından; “Korselerinin içinde sıkışıp kalmış, kunduraları içinde ayakları büzülmüş, bir itfaiyecinin yüzünü kızartacak denli açık saçık bir kıyafetle, yoksullar için birkaç metelik toplamak amacıyla, gecelerce balolarda dönüp dururlar. Sevsinler sizi.”

Nihayetinde üstadın vardığı nokta, bir kere kana zerk edildi miydi en babayiğit bağışıklık sistemini dahi ele geçirdiğine inandığı bu çalışma aşkına, çalışmayı ve üretmeyi öğütleyen, hatta insanın değerini buna endeksleyen bütün herkese – ki Lafargue’a göre bu sınıfa tuttuğunun türevini alan biz iktisatçılar ve endüstri mühendisleri de dâhiliz – karşı durulması gerektiği. Dürüst olayım, onun söylediği “Onların dilini koparıp köpeklere atmak gerekirdi.” ama ben bunun usturuplu bir tefsirini yapamadım, sizin sindirim sisteminize emanet. Lafargue’a kalırsa insanlık özüne bulaşmış bu lekeyi söküp atmalı ve eğer bunu “Sefalet Hakkı’ndan başka bir şey olmayan Çalışma Hakkı’nı istemek için değil de, her insana günde üç saatten fazla çalışmayı yasaklayan çelik gibi bükülmez bir yasa koymak için yaparsa, dünya, yaşlı dünya sevinçten titreye titreye, içinde yeni bir evrenin zıpladığını duyacak,” o buna inanıyor.

Lafargue'ın söylediklerine tamamen katılmıyor olabilirsiniz; ama düzenli aralıklarla iç geçiren, bırakıp gitmek isteyen insanlar olarak bütün söylediklerinin karşısında da duramazsınız. Yemezler. Söylediklerine kendi inanmasa yaşı yetmişe varmadan karısıyla birlikte intihar edip ardında şöyle bir not bırakmazdı Lafargue: “Bedence ve ruhça sapasağlamken, yaşama zevk ve sevinçlerini birer birer elimden alan, beden ve kafa güçlerimi koparıp götüren acımasız yaşlılık, enerjimi felce uğratıp istemimi söndürmeden ve beni gerek kendime, gerek başkalarına yük olacak duruma düşürmeden, canıma kıyıyorum.”

Şimdi böyle yazı boyunca tembelliğe iltifat edince aklıma kişisel tarihimdeki ilk ve tek sahne deneyimim geldi. Müsaadenizle şurada biz bizeliğimizi suiistimal edip kapanışı onunla yapayım. Ortaokuldayız, bir avuç öğrencinin önünde de olsa, muhteviyatı itibariyle fıtratıma dair önemli ipuçları barındıran, yani şimdi bu yazıyı yazarken barındırdığını fark ettiğim iki oyun sahneleyeceğiz. Başrol oynadığım iki oyunda da birbirinden çekilmezdim - elbette rol icabı, yoksa lokum gibiliğimden sual olunmaz. Birinde salonun orta yerine kurulmuş, annesinden erik, babasından televizyon kumandası isteyen, gelene gidene çatan bir delikanlıyı, diğerindeyse iş başvurusunda müstakbel patron adayına patronluk taslayan, öğle yemeklerinde ekseriya lahmacun yediğinin altını çizen bir genci canlandırmıştım. Rutin oyuncu işvesidir, mikrofon uzanır uzanmaz başarının sırrı olarak role bürünmenin gerekliliğini, canlandırdığın karakterin ta kendisi olmanın ehemmiyetini muştularlar. Artık ergenlik ihtirasıyla nasıl kaptırdımsa kendimi, hâlâ daha çıkamamışım rolün etkisinden.

Rolünüze, diyorum, çok kaptırmayın kendinizi...

*Bence de çok uzun bir yazı ama bloga değil de okuldaki bir dergiye yazıldı aslen.

**

2011-12-25T13:23:00.002+02:00

Lal

El Gibi

Geri Dön

Alaturka

İstanbul

İstanbul İstanbul Olalı

Erkek Güzeli

Seni İstiyorum

Sarı Zeybek

Sen Ağlama

Şinanay

Unuttun mu Beni?

Ah Felek Yordun Beni

Gülümse

Ünzile

Hadi Bakalım

Bırak Beni

Ne Kavgam Bitti Ne Sevdam

Değer mi?

Vay

Sarışın

Keskin Bıçak

Kahpe Kader

Onu Alma Beni Al

Kavaklar

Arkadaş

Eternal Dark Shines on the Teenager's Mind

2011-12-12T15:20:00.003+02:00

Let me tell you something that your shrink won't no matter how much you pay: Don't let a 13-year-old girl watch Eternal Sunshine of the Spotless Mind. I realized how dangerous it can get when I was back home making fun of my cousin's pictures on Facebook as she told me that she wanted to dye her hair green. Looking at her pictures, I also realized that people-or at least my cousin and her friends-don't really know how to take good pictures. Therefore here are some basic problems with amateur photographers and solutions I'd suggest:

My Parents Don't Understand Me So I Better Take a Picture of Myself!

This is probably a 13-year-old girl who, when it comes to taking a picture of herself, obviously sucks. Puberty is a tough process, I know. Even though only thing you do is slam doors in people's faces for no reason, not all of the guys can make it through. However, that doesn't mean that you should go and take a picture of yourself. And if you really do need to take one, then follow my instructions: Taking a good picture of yourself depends very much on analyzing the shape of your nose. So before you start shooting, practice

several angles in front of a mirror to see which one suits your nose-if any. For instance, it's impossible for me to do that without the help of an expert. But thank God, I've got friends who know how to use Photoshop. If you are having such problems too, then either find an altruistic friend like mine or simply Google "how to fix a nose in Photoshop." But my advice would be not to bother.

On the other hand, I'm aware of the fact that most of you guys are into your 20s, so what I'd really appreciate is to read out what I'm about to say loudly every time you see a teenager (It would also be a nice gesture if you could e-mail this to all your friends): Guys, please just don't grab the camera nearest you to take a picture of yourself whenever you feel that your parents don't really get you and you are an outsider. Instead, do what normal people do, go shopping; because the Web is filled with useless, mass-produced pictures of you, which can easily be reduced to two or three (Scientists are working on this).

It's A Bird... It's A Plane... It's Superman… No It's a Tourist Who Thinks He Looks Cool!

This one is one of the later stages of the disease that the 13-year-old-girl got where we gradually lose our hope for the patient. What do these guys think when taking such pictures like holding up the leaning Tower of Pisa? Does she think it looks original? Does the guy in brown really believe his co-workers would like it? Does the other guy behind them seriously think that his 7-year-old son would laugh a lot? So what? Anything can make a 7-year-old laugh.

I haven't checked any statistics but I'm sure it would say that Italy is exposed to thousands of tourists every year who are there solely for taking those pictures. What is even worse is that it takes 5 minutes to take that picture and then those people, to whom I'd like to refer to as pseudo-tourists, have four days more to spend which they wouldn't be expecting. It would be a good investment if some entrepreneurs could contrive daily tours to Tower of Pisa just to take cliché "holding up the leaning Tower of Pisa" pictures.

The difficulty with the photographs is that there are so many of them that it's almost impossible to be original. Therefore I don't really expect any of you to evolve into a Jan Saudek. But that really hurts me when people spend so much money and time on such photos, and what I would do if I really need to look cliché is to call that friend of mine who knows how to use Photoshop. I'd suggest you to do so, as well, or again, you can simply Google "how to take a cliché photo of 'holding up the leaning Tower of Pisa' in Photoshop." And hey, be careful with your nose.

Originally published: December 15, 2009

Eventler Eventler

2011-12-09T14:20:00.002+02:00

KPDS açıklandı. Lakin gel gör ki girip göz ucuyla da olsa sonucuma bakmama müsade etmiyorlar. Zalim websitesi vaktizamanında uyarmış olsa şifremizi 15 karakterli almazdık herhalde, tamam belki karaktersiz de almazdık ama ikiyüzlülükten imtina ederken çift hanelilere katiyen bulaşmazdık. Neymiş, TC kimlik numaramla şifrem uyuşmuyormuş. Arayıp bir de yüzlerine söyleyeyim dedim kepazeliklerini, özrü kabahatinden büyük telefonun diğer ucundaki hanımefendinin: Onlar bizi baştan uyarıyormuş 14'ten fazla olmasın diye. Be hey dürzü, ben on küsür harfin ve rakamın ve dahi özel karakterin kombinasyonunu ezberlemeye kalkacak kadar kendini bilmez miyim? Siz öyle istemişsiniz ki ben öyle yapmışım. Kaldı ki istemeseniz bile, o gün kabul ettiyseniz bugünü bir bağlayıcılığı olmuyor mu? Diyelim ki o da olmadı, siz bu işi bizim kampüse yürüme mesafesindeki merkezinizde halledemeyecekseniz niye varsınız? Kızgınım sayın başkan, çok kızgınım.

Zaten kaç gündür sinirlerim tepemde. Sağdan soldan, muhtemelen sağda ve solda olduklarından, lineer bir güzergah seyretmeme karşı çıkanlar var. Laf arasında, göz ucuyla veyahut sırt sıvazıyla; yaparsın, diyorlar, sen başka şeyler de yaparsın. Ona başvur, şunu dene, buraya gel. Bunları diyorlar. Bunları demeseler iyi, ama dediler miydi, o zehri zihnime zerk ettiler miydi, en düşük ihtimallere bile dünden teşne bünyemde hiçbir şey olmasa bile bir denge bozukluğuna sebebiyet veriyorlar.

Geçen gün Melih, Ömer, Eralp ve bendeniz otururken hangimizin en zengin olacağını sorduk kendimize. Eralp'e göre Melih ve ben. Ömer ise Eralp'i ve beni aday gösterdi. Melih'e göre kesin olan tek şey onun en fakir olacağı. Bana göreyse Ömer ve ben şampiyonluğun en güçlü adaylarıyız. Üzerinde mütabakata vardığımız bir diğer ayrıntıysa Ömer'in istese çok zengin olabileceği ama uğraşmayacağı. Para, mühim tabi... O gün İstanbul'da değil de burada olsa kardeşimin de diyecek bir çift lafı olurdu. Ekseriya söylediği gibi hep bir eşikte durduğumdan, o hırsı, aşkı, şevki, adına ne derseniz; onu göstermediğimden dert yanardı. Ben de haklısın kardeşim, der otururdum. Haklı kardeşim.

Çok kötü. Pazartesi ikinci vizeler başlıyor. Halihazırda ben kendime bir imtihanken bir de sözlük anlamıyla sınavların çıkagelmesi iyi olmuyor. Galiba bankamatiğimi kaybettim. Annem duyunca topuklarıma sıkacak, zira Paris'te gözlüğümü kaybettikten sonra feci bilendi bana. Yazmam gereken bir sürü başka şey varken hiçbir bağlayacılığı olmayan bloga yazmam iyiye işaret değil. Yapmam gerekenleri istemeyi bir başarabilsem her şey çok güzel olacak.

Az evvel şurada oturan kızın telefonu çaldı. Love Will Come Through. Bunda şaşılacak bir şey yok, telefonlara çok yakışıyor kerata. Ama duyunca özletti kendini. Açtım hemen, kahveyle güzel gitti. Ankara gitgide soğuyor, bugün kar eşiğini de aştık. Camera Obscura - Blizzard geliyor hemen aklıma, durur muyum açıyorum. Aklımın köşesinde hoşuma giden bir hikaye var, yazarsam çirkinleşmesinden korkuyorum. Ama ya iyice güzelleşirse?

Hakikaten yapmam gerekenleri istemeyi bir başarabilsem... Olsun, her şey çok güzel olacak.

Unemployment Goes Up As I Say So

2011-12-05T17:04:00.000+02:00

One thing I don't like about microeconomics is that we assume people to be rational and then construct a whole study on this assumption while extreme examples like me exist. Of course, it would have been way too difficult for instructors to grade midterms otherwise, because instead of deciding how much cake and coffee Joe would consume given his income by using a Hicksian demand function, I would write down something like; "Joe wanted to consume 5 pieces of cake and no coffee today, and he doesn't think that he has to explain his reasoning as if this has something to do with his country's relationship to Britain." But this way, my career would go to somewhere that only Kramer's goes to, which is, nowhere.

Speaking of careers, I'm not one of those guys who would do whatever you want if given a certificate in exchange. This is because I don't really think I will get a job at that company in the Netherlands just because I've listened to some guy whose job is to read out some bestseller personal development book, not that I think these seminars are useless. I think when it comes to my career, there is more to it than that. So in this week's column, I want to talk about my career and how I set my weekly career objectives so I can dispense my wisdom to you, my dear readers.

Monday: I'd probably have a 600-word column to write, not to mention a four- page long homework assignment and a presentation on some topic that I don't know anything about. Despite the unbearable headache all this causes, the writing process is almost as much fun as getting fan mail, which is because I haven't gotten any yet. So on Mondays, I'm usually in the mood for being a columnist. I read other columnists, criticize them on Twitter and see if anything weird pops up to write about.

Tuesday: My favorite professor in the science world usually has her office hours, now that John Hicks is dead, so I visit her first thing in the morning and ask if she has anything to suggest for me. It doesn't take her long to convince me that I should be an academician; therefore our main focus in those fifteen minutes is how to get there. I don't know why but when academia is the subject, I've got this urge to read Adam Smith's Wealth of Nations; I think wannabe economists out there would understand me. So I go to the library and borrow that book for the 16738th time.

Wednesday: In certain times, I become fierier on this day than others, like Tuesdays. So in the morning, I definitely wake up less enthusiastic than I would on a Tuesday. I don't know how he does that but a friend of mine literally imposes the idea of working for government and teaching as a part-time instructor on me. And he definitely succeeds, because when I see an instructor doing so, I rise to the bait and ask "Why can't I?"

Thursday: I sometimes think that my mother cares about my career more than I do. Because when we talk on the phone every Thursday, one way or another she manages to convince me to work for a bank in İzmir. Though I try my best to explain to her that "distance can't pull us apart," her trembling voice overcomes my own interest.

Friday: I don't have any classes on Fridays. Therefore, I prefer not to think of my career. First things first, I return Adam Smith's book to the library, because I know I don't want to be an academician anymore. Instead of the career ahead of me, I curse the modern world, because it offers too many opportunities to someone as indecisive as me.

Weekend: Most of my favorite columnists write on weekends, therefore I decide to be one again on Saturdays. Then on Sunday, my mother calls me again to make sure that I'm okay-well, not just "okay" but "okay with the idea of working for a bank in İzmir." The supposedly touchy "distance" thing doesn't work again, so I realize that the only way to deal with it is to accept whatever she wants.

So, if you got even a little bit of sympathy while reading this, then you probably are someone at least as indecisive as me and have observed how unsuccessful I am when it comes to talking about a career. This is why I like Sector Introduction Days organized by the Career Center, because these guys do what I can't, they talk about careers. So go decide who you want to be, but don't forget, as one of my dearest friends states, "Certificates are Easy to Obtain."

Originally published: December 1, 2009

Cüneyt found a lonely Black Sheep on their farm. Oh no!

2011-12-05T16:58:00.002+02:00

After technical analysis and legal evaluation based on the catalog crimes of the law no 5651, administrative measure has been taken for this website (zynga.com) according to decision no 421.02.02.2009-272446 dated 02/10/2009 of “Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı”

On a sunny afternoon in October, which the World Mothers Association (WMO) has decided to blame for their children's overuse of deodorant, the auto-message above popped up on Joe Blow's computer screen. How come, when all he wanted was to get his daily dose of shunning society by playing Farmville, a cyber agrarian experience?

Farmville is a Facebook application where you, the little blonde farmer guy, are expected to run a virtual farm. Basically, all you do is plant stuff, plow land and then harvest. As you earn money and finish levels by selling crops, the scope of available crops to plant expands. To look like more of a middle-aged American guy who would have to think about lots of things before he sleeps, you can also raise weird animals like elephants or strawberry cows and help other people achieve the ultimate aim of being human, socialization.

Joe Blow, on the other hand, is an imaginary character that I've created just two minutes ago. Readers of my column would have realized that in my column, I like to call my generation “our country's hope for the future.” Well, I also would like to refer to Joe Blow as “one of the brightest minds of my generation.” In this respect, he looks very much like me. However, as you will realize throughout the story, we aren't the same person.

To start with, he is an engineering student, but I'm not. He is a huge fan of Fenerbahçe, while little by little my interest in Galatasaray decreases, which by the way has nothing to do with our recent defeat. Also, he has read that book called The Secret, and I haven't. However this is not the right time for me to make a critical comparison of us. Instead let's just go with Joe's story.

It all began back in the early 2000s, when I was spending most of my pocket money in Internet cafes over games like Counterstrike or Winning Eleven. In contrast, Joe Blow was very fond of some computer programs called ICQ or MIRC.

A few years later, after staring at those weird programs for a sufficient amount of time, NASA scientists announced in their spare time that it was okay for Joe to switch to Youtube and begin plaguing his friends with funny videos. They wouldn't pay him for it, but Joe was okay with that. It only took a few days for us to call him an expert on Youtube. He knew who would like what kind of videos, when he should laugh or stop the video and repeat the joke. Those were the days when my relationship with many girls would take a turn for the worse because of my squeaky voice, while Joe would only laugh to that monkey video and therefore we wouldn't actually know how he sounds.

Then again, after a given period, there came Facebook, a platform where I could spend the rest of my life if my basic needs were met. Joe's relationship with Facebook is very much like any of yours, apparently not like mine, because I'm not a fan of my primary school friends or Farmville, only status updates. However, Joe seems to like the Farmville most. The reason is obvious, actually: Similar to any other typical average Joe, he has always dreamed of a two-story house with a garden where he could raise his own tomatoes and cucumbers. And his compulsive behavior of playing Farmville serves his aim at least for the short run. I might think that Farmville is the stupidest game (although I was once tricked into it by thousands of Facebook requests), that doesn't necessarily mean I think it should be banned. I guess it isn't really a surprise for a country where nearly 6,000 websites are banned. Some claim that it isn't about the game, but the website-but who cares? It is a game that had more than 60 million active users this month; so people (in our case Joe) obviously like it a lot, and it is banned without rational explanation. And I know that this is neither the very first nor the last game to be banned. Tomorrow the victim may be one of those I like most, like Facebook, Gmail or Blogger. Or the Café World game, another application request I've just declined.

Originally published: November 10, 2009

Akademi Türkiye

2011-11-25T20:04:00.002+02:00

Yazılı akitlerle sorunum yok. Acil durumlarda “buyur buradan bak” denip gözüme sokulan her türlü kural karşısında boynum kıldan ince, kuldan hallice. Lakin onun yazıya dökülmemişleri, soluduğun hava yoluyla öğrenilenleri, yemek yediğin masada veya oturduğun bir yan koltukta sana sirayet edenleri öyle mi? Değil.

Staj yapmanın ehemmiyetini anlamış değilim. Hepi topu getirip götürmekten ibaret bir işin şirketler nezdinde bu kadar önemseniyor olabilmesini aklım almıyor. Arkasındaki sebepleri tahmin etmek zor değil; kağıt taşıyor da olsan soluduğun hava iş hayatının havası, üst kattan gelen müdürünün sesi, şu şu kadar hayati bir mesele ve bu durumda tam da böyle davranılmalı vesaire. Ama işte insan esnaf çocuğu olarak doğunca ve benzer gerilimleri altını ıslattığı yıllardan beri yaşayınca zoruna gidiyor. Mesai rutini batıyor, canı o on metrekaredeki samimiyetsizliğe sıkılıyor veya kitap okuyası geliyor. Oluyor işte.

Hasılı müjdemi isterim. Şurada yazdığımın üzerinden geçen bir yılda nihayet bir düşüncede sebat edebildim. Evvelsi Pazar ALES’e, ondan öncekinde de KPDS’ye girdikten sonra artık gönül rahatlığıyla itiraf edebilirim ki akademide karar kıldım. Yazıp çizme ve bizzat öğretme işlerini çok sevdiğimden ve dahi bu mesleği icra eden pek çok kimseyi apayrı sevdiğimden karar vermem zor olmadı. Düşününce fena da durmuyor hani ismimin ardı sıra gelen o üç harf: Cüneyt Yılmaz, PhD.

Zorluğunun farkındayım, başlasam da bitirememe ihtimalimden de haberdarım. Lakin en çok içime sinen, kendimi kirlenmemiş hissettiğim tek yer de akademi dolayları. Sinmese, öyle demem.

Türkçe Biliyor musun?

2011-11-21T21:07:00.001+02:00

As a typical student who cannot concentrate on what is going on in class for more than 20 minutes, I found myself mocking a professor in one of last week's classes because he had made a grammatical mistake (or at least I thought he did). Then my automatic self-evaluation system kicked in, which you can easily install, because it works like this: I try to pronounce "curriculum vitae" and if it works out, then I'm at a point where I should be. But if it doesn't work out as I planned, I conclude that my Indian counterparts are more likely to get the position that I'm planning to apply at a company in the Netherlands. That very day, I've failed to impress myself for 16738th time in history and that's why I'm going to talk about speaking English in this week's column.

Speaking from experience, if you are going to talk about a phenomenon that the reader might find in an encyclopedia, something like the English language, a brief introduction to that phenomenon would look professional. (Isn't it what the education is all about?) But whenever I try that, this is what it tends to look like: According to a movie, 10,000 BC, historical roots of speaking English can be traced back to, well obviously, 10,000 BC. However, Ronald Emmerich, director of the movie, doesn't seem to be the most realistic guy on Earth, as can be easily seen by glancing at his curriculum vitae. (Hint: Independence Day, The Day After Tomorrow and 2012.) For information that still tends to be open to question, I better not go into any detail about the history of the English language and wait for Ronald Emmerich and encyclopedia-writer guys to work things out. Instead, I will continue with the problem itself.

I don't feel wrong when I call speaking English a "pervasive problem." If asked how he feels, my 10-year-old brother, who claims his English is nearly perfect, goes through a fluctuating vocal cycle. (I hope that doesn't mean anything special in artistic jargon.) It doesn't require any special skills to hear him saying, "I am," but then as his voice level gradually decreases, the only thing you get to hear is him murmuring, or in other words, groaning in pain. On the other hand, I, as a brother 11 years his senior, am no different than him in speaking English. Frankly, my generation, the country's hope for the future, is even worse at it. In the classes where we are expected to give recitals in English, you would have realized the supposed "interactivity" that every instructor promises at the very beginning fails by the time he begins his lecture. The only thing us students might wonder turns out to be "what is written on the board next to x?" That is because when I'm talking to a professor or doing a presentation, my classmates look like giant TOEFL achievement certificates to me.

On the other hand stands tourists and exchange students. Us Turkish guys, who have always complained about English classes and questioned its importance to daily life, lose our marbles as we see a mouth-watering, ready-to-talk foreigner. In such a case, thanks to delirium, I put on the fakest accent on earth as Jennifer Coolidge did on Friends (in other words, I try to sound like Chris Martin), and go teach a good lesson to that foreigner about speaking English. (When I tried that method on our editor, she found my accent "so thick.") This might sound familiar to you, because this is what you have experienced while imitating Barney Stinson by calling stuff "awesome," which you would think sounds cool.

So what is it the solution? Some people suggest that I should spend a summer abroad "working and traveling." Others think I should insist on speaking English in class and some, by which I only mean my parents, think I am already speaking English flawlessly. I might not suggest a direct solution (neither does anyone else I know), but as someone who has spent his 7 years on Present Perfect Tense, I'm not so sure if W&T will help me improve it. I really miss Eng101-102 classes though. Those were the days when my instructor, God bless him, had to stand me speaking for at least 15 minutes. Those were the days I was graded on my speaking skills. Those were the days that debates existed. "Those were the days, my friend, we thought they'd never end."

PS: According to my best friend (Google), "curriculum vitae" is a Latin phrase that I've chosen to test my English. Was learning English the best decision I've made?

PS: Some of you might have noticed that Barış Uygur also mentioned "Speaking English" in his column last week. However, by the time I wrote my column, Uykusuz wasn't released yet, so this subject has nothing to do with it.

Originally published: October 20, 2009.

Antony and the Johnsons

2011-11-21T21:03:00.004+02:00

Great song in hit parade (unusual), a photo by Simone Pelliconi on Flickr.

By the time you think you have had enough of popular culture, a long lasting search inevitably begins for something else, something that would differ from what you have been exposed to everyday, something left off the mainstream, something that today's teenagers would call "indie." On the other hand, your obvious indifference toward the latest summer hits might not be welcomed by your best friend who has recently become a fan of Britney Spears on Facebook. He might even go so far as to call you emo or hipster. Luckily, at least for Antony Hegarty, this is worth it.

We have seen enough disbanding to make sure that what is harder than forming a band is to stay loyal to the brotherhood in it. (No, I'm not referring to Oasis.) However, when it comes to a member of the band singing individually, there arises nothing but a feeling of anger inside us. Aware of such a disadvantage, Antony and the Johnsons honestly acknowledge the very sharp distinction between the leading vocal and the rest of the band by the band's name. When the unjust judgments we have against transsexuals added to this, British-born and American-raised singer Antony Hegarty seems to be too weak for the burden on his shoulders. (Fortunately, we don't need to take sociology classes to realize that prejudices are no good.) As you listen to him, you would easily realize how much stronger Antony is than he might appear at first sight.

Antony has a smooth, silk-like, divine voice and a tremulous body to go with it. When he is on stage, despite his powerful voice, you can still feel the fear inside of him; not only from the lines "Hope there is someone/Who will take care of me," but also from the way he acts as he sings. This unexpectedly huge, depressingly white and childishly vulnerable diva-dude looks as if he belongs to another era, where people like him would have sung ballads.

Hollywood's teenager-oriented movies' "If I were a boy" cliché (body-swapping comedies), which is also frequently used by singers like Ciara and Beyoncé (You might unintentionally expect it to be used by Rihanna soon), is what Antony experiences without any kind of accumulation of interest. Besides his inborn "otherness," his God-given talent makes him a lot more vulnerable than most of us as he puts out in his own words: "I need another place/Will there be peace/I need another world/This one's nearly gone." Living in a world where everyone must have a dream-a reason to live if you will-I have my own, too. I also need another world where we don't have to worry about the environment, where prejudices don't exist, where people like Antony sing more.

The torch singer Antony and his band, Antony and the Johnsons, have released two albums so far: I Am a Bird Now (2005), which they have won a Mercury Prize for, and The Crying Light (2009). Antony has also collaborated with some diverse artists such as Lou Reed, Boy George, Björk, Mark Almond, Rufus Wainwright and sung for movies such as Animal Factory, V for Vendetta and I'm Not There. If you would like to listen to him, I'd recommend you to begin with Cripple and Starfish or Another World. (For those who like Beyoncé, Antony covered her Crazy in Love.)

Originally published: October 6, 2009.

suç duyurusu

2011-11-21T17:14:00.004+02:00

Zina kabîlinden muamele görür mü? Sanmıyorum. Yaptığımın bir hata olmadığından eminim. Züğürdünçenesi'nin yüzüne söyleyemeyeceğim bir şey olduğuna da inanmıyorum. Lakin efendim ben bir halt yedim buralara danışmadan. Başka arayüzlerde klavye oynattım. Buranın rızkını başkasına yedirdim. Ama kendimi affettirmek için ne gerekirse yapmaya hazırım.

Bakıyorum, Türkçe kelamımız tükenmeye yüz tutmuş. Okul dergilerine yazdığımız yazıları da koymasak iyice terk edilmiş hissi hasıl olacak burada. Yazmaya çalışıyorum olmuyor. Girizgah bir şekilde tamam ama ikinci paragrafta düğümleyemiyorum ki üçte çözeyim. O yüzden yüksek müsaadenizle bir süre kendimi başka dillerde ifade edeceğim.

Bazının belki bileceği üzere okulumun haftalık yayınlanan çok güzide bir gazetesi var (Merak edenler şuradan göz atabilirler). Orada iki haftada bir, İngilizce laklak yapıyorum. 2009 yılından beri anlatmış durmuşum. Kişisel tarihimde onların da yeri çok ayrı. E burası da şahsıma tahsis edilmiş bir ansiklopedi işlevi gördüğünden diyorum ki onlara da burada yer vereyim. İsteyen okur, istemeyen küfreder. Anlayışınız için şimdiden teşekkürler, küfürler içinse hiç yakışıyor mu sizin gibi bir beyefendiye?

InterRail: Gezesim Var Dünyayı Hafız!*

2011-11-11T18:47:00.009+02:00

Google, saniyenin onda biri geçmeden hakkında iki milyon yüz binden fazla sonucu önünüze getiriyor. Görseller, United Colors of Benetton reklamlarına has öğrenci kombinasyonlarının tren önlerinde çekilmiş resimleriyle dolu. Yerli malı istatistiklerle durumu izah edersek; bu yazı yazılarken Ekşisözlük’te hakkında otuz dokuz sayfa dolusu ‘entry’ vardı. 'Dürüst, tarafsız, ahlaksız haber' sitesi Zaytung’da hakkında “Avrupa Demiryolları İşletmecileri Türkiye'ye Sert Çıktı: İnterrail Yapmayacaksanız En Baştan Söyleyin!" başlıklı bir haber dahi yayınlanmış. Şakası bile yapılabiliyorsa eğer şöhreti tescillenmiş demektir, ama biz yine de bilmeyenlerin bir sonraki yazıya ışınlanmalarını engellemek maksadıyla tanımımızı yapalım. Yok efendim ben biliyorum diyenler gönül rahatlığıyla uzun atlama yapıp üçüncü paragraftan devam edebilirler.

InterRail, seyyahlığa meraklı Avrupa insanına (dikkat, buna biz de dahiliz!) sınırlarını kesenize göre genişletebileceğiniz bir tarih aralığında, 2.sınıf bütün trenlere ücretsiz binebilme imkanı sağlayan bir bilet türü. Turistik temayüllerle hizmete sunduklarından suiistimali önlemek için ikamet ettiğiniz ülkede kullanmanıza müsaade etmedikleri bu biletin iki çeşidi mevcut: Global Pass ve One Country Pass. İsmine aldanmayın, Global Pass sadece varım diyen Avrupa ülkelerinde geçerli. Neyse ki böyle bir davet durumunda kılkuyrukluk eden ülke sayısı az. One Country Pass ise adından da anlaşılacağı üzere aza kanaat çoğu getirir diyenlerin, hudutları belli olsun da önünü görebilsin isteyenlerin, tek ülke göreyim ama bir uçtan bir ucuna gideyim diyenlerin müstakbel bileti. İşin içinde onca ülke olunca ilk trene atlayıp kafa nereye biz de oraya gitmek sanıldığı kadar kolay olmuyor tabi ama korkulduğu kadar zor olmadığı da kesin. Lakin kuralla, kaideyle, bilumum can sıkıcı detayla ilişiğini tez kesmeyen yazının reytinginin yavan olduğu da bir gerçek. O yüzden biz meselenin bize dair kısmına geçelim.

Geçtiğimiz yıl henüz geçmemişken, biz iki iktisatçı, Beşiktaş'ın şimdiki kadrosunu borçlu olduğu topraklarda, yani Portekiz'deydik. Erasmus bahanesiyle kendimizi legal yollardan sınır dışı ettirmiş olmanın rahatlığından ve de muhtemelen bir daha böyle kolay sınır dışı olamayacağımızdan, yurtdışının da yurtdışı vardır, vardır ama nasıldır, diye merak edip ihtimalleri istatistiki olmayan yöntemlerle hesaplamaya koyulduk. Kendimize iktisatçı diyorsak bir sebebi var, iki muktesit, on günlük şipşak gezimizin muhasebesini günlerce yaptıktan sonra hem eğlenceli hem de hesaplı olanının InterRail olduğuna karar verdik. Sıcak bir Lizbon öğleden sonrasında, kendimizi en yakın tren istasyonuna atıp biletlerimizi aldık.

Trene de binecek olsanız, bu sularda yüzmeye kalktığınızda yolunuz mutlaka Ryanair'la kesişiyor. Binenler bilir, bilmeyenler de ne olur binmesin; Ryanair sizi Paris diye, Paris'in seksen beş kilometre kuzeyinde, Beauvais diye bir yere götürüyor. Bunun canınızı sıkmasına izin vermeyin, zira bir kez varıldı mıydı Paris, uğrunda çekilecek her türlü çileye değer. İki günlük şipşak Paris turu, hele hele de baba tarafından Fildişi Sahilli, annesi Polonyalı Olek'in bize mutfağındaki kanepeyi açması, yetmezmiş gibi bir de onun o nevi şahsına has rehberlik anlayışı, toplu taşımanın cümlesine karşı nefreti ve yürümeye olan sarsılmaz inancı sayesinde iyice unutulmaz oldu. Burada bir parantez açmak lazım, böyle son dakika gezmelerinde kalacak yer büyük sorun olabiliyor. Biz bir arkadaşın arkadaşı sıfatıyla kendimize Olek’in mutfağında yer bulduysak da siz bu kadar şanslı olmayabilirsiniz, Murphy Yasaları en nihayetinde... Gitmeden evvel hatırı sayılır bir Hostelworld taraması, hatta cesaret edebilirseniz Couchsurfing açılımı bile gerekebilir.

Benim için yolculuklar Camera Obscura şarkılarına tekabül eder. O yüzden bir Pazar sabahı Paris’ten trene biner binmez elim Ipod’a gitti. Bir de açtığınız şarkı arka plana cuk oturur, o günün ve o anın izahını çok güzel yaparsa bambaşka hissedersiniz. Tam da o gün, kaç yıldır sıkılmadan dinlediğim, ismiyle müstesna Let’s Get Out of This Country albümünü bizzat bir ülkeden ayrılırken dinlemem davete icabete girer.

Sonraki durağımız Brüksel, Paris’ten hemen sonra geldiği için haksız rekabetin gazabına uğramış olsa da nihayetinde hakkettiği değeri gördüğü kanaatindeyim. Çizgi filmleriyle ünlü bu şehri, duvarlardaki Tintin resimlerinin peşine takılıp gezmeye kalkmak, gezimizi “Vay be adamlar yapmış.” sığlığından kurtarıp ıhlamur kokulu Brüksel yollarını ayrıca sevdirdi. Şehre dair bir başka güzel ayrıntıysa üzerinde "Brussels, where the rain is typical." yazan bir kitap ayracına bakarken dışarıda çiseleyen yağmuru gördüğümüz andı.

Aynı şekilde, tren Amsterdam'a varırken, aslında bambaşka bir yeri de kastetse, Travis'in New Amsterdam'ı dinlemek, bir şarkının size yol arkadaşlığı etmesi iyi gelir. Fakat, her şarkı her arka plana oturmadığı gibi, her oturan da mutlu etmez. O sıralar Ipod'unuzda Neutral Milk Hotel'ın baştan sona Anne Frank kokan In the Aeroplane Over the

Sea albümü varsa ve siz Anne Frank House'un tam da önünde Holland, 1945 dinlemeye kalkarsanız bir süre kendinize gelemezsiniz. Sonra o bisikletler, ömrü yüksek yüksek tepelere kurulmuş evlerde, yokuş aşağı top oynanan mahallerde geçen insanı çocukluğundan yakalar, eski defterleri açar. Amsterdam'ın o kendine has “burada her şey mümkün” hissi, görülmeye, gidilmeye değer. Lakin o öne eğilen binalar kendimize ne oldum değil ne olacağım sorusunu sordurur, en azından bize sordurdu.

Tam da böyle dünyadaki bütün haksızlıklara bilenmiş bir şekilde Münih'e geçince ve trenden iner inmez polisler yolumuzu kesince benim inmezden evvel yaptığım "HitlerRail" şakam sebebini bulur gibi oldu. Lakin işte bir Allianz Arena gerçeği var ki her türlü kötü hissi unutturur. Beraber yolculuk yaptığımız Amerikalıların Türkiye'de hangi dili konuştuğumuz sorusunuysa biz çoktan unuttuk.

Ardından Alain de Botton’un üzerine methiyeler düzdüğü İsviçre, onun “sıkıcı kentlerinin büyüleyiciliği.” Dakikliği ve saatleriyle ünlü bu ülkede merak ettiğim, hangisinin hangisinin sebebi, hangisinin hangisinin sonucu olduğu. Basel, Avrupa’nın geri kalan topraklarında tutunamayan Türk futbolcuların olduğu gibi bizim de ilk durağımız oldu. Turistik olarak İsviçre’nin geri kalanıyla bence yarışamasa da gittiğinize pişman da etmez. Başkent Bern, İsviçre’nin başına gelen en güzel şey. Etrafı Aare Nehri’yle sarılmış Old Town, ömrümüzün geri kalanını seve seve geçirebileceğimiz nadir muhitlerden. Ayak bileği hizasındaki su ne kadar yükseğe çıkabilir merak ediyorsanız Cenevre’ye, Almanca’dan Fransızca’ya tatlı geçişe kulak misafiri olmak istiyorsanız Lozan’a gitmenizde fayda var.

Sonraki ve son durağımız Roma’da gardan dışarı kulağınızda Phoenix’in Rome’uyla çıkabilirsiniz. Biz öyle yaptık, oldu. Şair çok iyimser olduğundan size İtalyanların Avrupa’nın geri kalanıyla, bilhassa da önceki durağınız İsviçre’yle, uzaktan yakından alakası olmayan salaşlığından, trenlerin gecikmesi şöyle dursun, gelmemesinin bile gelmesi kadar normal olduğundan bahsetmemiş olabilir. Ama gerçekler de orada siz tecrübe edesiniz diye durur.

Nihayetinde biz böyle iki kafadar, sırt çantalarımızdan müteşekkil, üçüncüsü mütemadiyen değişen on günlük gezimizde burnumuzu bilmediğimiz şeylere çok fazla sokmadan ama bilmediğimizi bilmeye çalışmaktan da geri durmadan, tadı damağımızda kalan bir yolculuk yaptık. Paris’e de gittik beraber, Amsterdam’da da yaşadık. Sorun şehirlerden ziyade bir gün gelip de ait olduğumuz topraklara dönmek zorunda olmamızdaydı.

Hayatı tecrübelerle doldurulması gereken bir boşluktan ziyade eksikliklerden ibaret bir bütün olarak görmeye başladığınızda, yapmak istediğiniz bir sürü şey çok daha mümkün geliyor. Siz demirden

korktuğunuz için trene binmiyor olabilirsiniz. Sizce meşhur atasözümüz aslında şöyle olsa daha iyi de olabilir: “Çok okuyan değil, Google bilir.” Google Earth’ün çöp adamı ve sokak görünümü opsiyonu varken çantanı sırtına, pasaportunu kıyafetinin yedi kat içine ve fotoğraf makinanı boynuna asıp yollara düşmeye ne gerek var, diye de düşünebilirsiniz. Anlarım, anlamaya çalışırım. Ama hakikaten, Tracyanne Campbell “Let’s get out of this country, I’ve been so unhappy.” deyince ayaklanasınız gelmiyor mu? Nasıl yani, Sıla “Hadi kalk gidelim, hemen şu anda.” deyince bile mi?

*Bu yazıyı okulda yayınlanan bir dergiye yazdım. O yüzden bazı kısmı tekrar gibi gelebilir ama istedim ki burada da bir nüshası bulunsun. Affola.

Zilyet Sali

2011-11-03T11:26:00.002+02:00

UCL Occupation, a photo by suburbanslice on Flickr.

Tatlı dil baki de olsa, şöyle denize nazır, orta halli, hop oturmasa da hop kalkmayan bir Akdeniz iklimini çok ağlayıp çok gülen karasal bir iklime yeğlesem de, sinirime dokunan, yazmasam olmaz dedirten durumlar oluyor. Yılanların bir türlü deliklerinden çıkmayacağı tutuyor.

Kendini seçemiyorsun, doğru, ama çevren üzerindeki hükmün de düşündüğünden az. Alıp başını gitmek bu topraklarda sanki sadece dizi karakterlerine has bir tepki biçimi, ama hiçbir karakter de senin kadar isteyemez gitmeyi.

Nihayetinde kitaplardan okuyabilsen de çoğu şeyi, şarkılar durup durup aynı seyi söylese de bizzat senin tecrübe etmen gereken durumlar, varman gereken sonuçlar var. Amerika, tekrar tekrar keşfedilen bir kıta değil mi zaten? Ama işte ya yettiyse?

Başlık da oradan geliyor. Uzuvlar üzerinde fiilî bir hakimiyet söz konusu, irade de kondisyon elverdiğince. Lakin hissi alemde ne fiilî ne de iradi bağlamda esamemiz okunuyor. Zilyetliğimi kaybettim, hükümsüzdür.

Anonymous

2011-10-08T12:36:00.004+03:00

Muhatabını bulmadı mı mektuplar, mesajlar taslaklardan öteye gidemedi mi ve çağrılar daha cevaplanmadan sonlandı mı, iyi olmuyor. Belki bir çatışma yaşanmadığı için oh, iyi ki yollamamışım, atmamışım ve aramamışım, diyebiliyor insan; gerçekleşmemiş bir kötülük ucuz atlattım hissi verebiliyor ama aslında iyi de olmuyor. Başka birgün, kendi çapına fazla gelen bir afallama halinin akabinde, o malum görürsünüz sizin oyununuzu sizin kurallarınızla oynayacağım ben de seansı esnasında, yapmadığı bütün her şeyi yapmanın eşiğine geliyor insan. O eşikten adımını hiç atmasa bile, dişlerini sıkıp tırnaklarını etlerine geçirdiğinden, ruhunda ekseriya kilo alıp verenlerin bel nahiyesine has çatlaklar oluşuyor. Ve ben, fay hatlarından müteşekkil bu deprem bölgesinin çarpık kentleşmiş bünyeyi birgün yerle yeksan etmek için pusuda beklediğine inanıyorum. İnanıyorsam da vardır bir bildiğim.

Adsız da, tam da bu açıdan bakınca, gözüme en güzel yaşam biçimi gibi geliyor. Ne güzel isim: Adsız... Şahsi bilgilerinden eser yok, ismine ve isminin yokluğuna dair malumattan ötesini içermediğinden karşındakinin senin cümlelerin dışında referans alabileceği bir şey yok. Mesela adın Züğürdünçenesi gibi hem fakir hem de geveze olduğunu muştulamadığından, tartışmanın kel alaka bir noktasında Laf salatası yapma fakir! minvalinde bir çıkışla karşılaşman ihtimal dahilinde değil, eğer ki muhatabını düzgün seçebilmişsen.

En güzeli de, senden çok var. Sıradaki bloga yorum yapan Adsız’la bundan bir öncekinde atıp tutan Adsız sen olmak zorunda değil. İkisinin aritmetik ortalaması dahi senin yakınından geçmeyebilir, zaten bu matematik de bizi böyle böyle kandırıyor, hocam.

Birkaç gece evvel muhatabını bilmediğim mektuplar buldum kitapların arasında. Bizzat ikinci tekilden girip şöyleyken böyle, bence de sence şeklinde anlatmışım. Kendimden korktum. Telefon taslaklarında yığınla gönderilmemiş mesaj var. Tasalıyım, demek ki taslak olarak kalmış. Dün, sapla samanı ayırayım derken bu sefer bir zamanlar adsız makamından yazma kararı aldığım bir blog için hazırladığım yazıları buldum. Kendime adımla seslenip bir güzel fırça attım, sonra da o yazıları yırtıp attım.

Bazen, yapacağım işleri yapmak istemiyorsam ve vakit öldürmenin de başka bir yolunu bulamıyorsam, köşe yazılarını okuduktan sonra biraz daha aşağı inip yorumlara bakıyorum. Adsız mahlasıyla değil belki ama muhtemelen o isim çoktan alındığı için onun sonuna il plakasının veya doğum yılının gelmiş varyasyonlarıyla yorum yapanlar oluyor. O adı sanı belirsizliğin gönül rahatlığıylla kimleri asıp kimleri kesiyorlar, insan inanmak istese de inanamıyor. Yine de haklarını yememek lazım, bazıları sonuna hotmail adreslerini yazıp muhtemel meydan okumalara, sıkıysa arkaya gellere daha tekin bir adres vererek kafa sallıyorlar.

Şimdi, blogun linki hem Twitter hem de Facebook’ta mevcut olduğundan, ve dahi ben bunla da kalmayıp bazı bazı yazıları Facebook’ta paylaştığımdan, ağzımdan çıkanı kulağımdan evvel eşim dostum duyuyor. Gönül meskeninde olan bitenden haberdar olmaları çoğu zaman hoşuma da gitse, biz de insanız en nihayetinde, lafımızı sakınmamak, içimizi dökmek istediğimiz oluyor. Ama bu, Züğürdünçenesi arayüzünde, Cündebaz isimli bir koyun resminin arkasına saklanarak mümkün olmuyor. Diyorum ki; şu sıralar çok Anonymous olasım, adsız kalasım var. Uzak diyarlara yeni, yerini kimsenin bilmediği bir dükkan mı açsak?

vicdansız yeşil erik ve garibim beyaz örtü

2011-09-28T17:19:00.002+03:00

summer is over..., a photo by littlehonda. on Flickr.

Sol elimi nispeten iyi kullanabiliyorsam eğer, muslukları açarken hep sıcak su tarafını tercih etmemden. Bu bir lüksten ziyade zaruret haline geldi miydi tamam, diyorum, kış geliyor.

Eylül teorik olarak sonbaharı ilan etmiş de olsa İzmir’de yazdan kalma günler ne güzel devam ediyordu, kimse bize ilişmiyordu. Ama bizim Ankara’ya dönmemiz gerekti. Okulu özlemişim, tek başıma kampüste dolandığım anların çokluğundan anlıyorum bunu. Arkadaşlarımı özlemişim, kimi görsem ayaküstü bir yığın konuşuyoruz, herkesin ders programına dair ufak da olsa malumatım var an itibariyle. Havaları da özlemişim aslına bakılırsa. Ankara’nın bu birazdan yağacak, dokunsan ağlayacak halleri hoşuma da gidiyor, bir sürü şarkı en güzel bu şehirde arka plana oturuyor (Kingdom of Rust mevzubahis örgütün elebaşı). Okul çok değişmiş. Yeni rektörümüz fazlasıyla iyi, elinin değdiği yeri güzelleştiriyor. Eski bölüm başkanımız gençlerin önünü açmış; yerine benim en sevdiğim, halimden en iyi anlayan biri gelmiş. Akademi beni çağırıyor, annem bile sonunda yükseklisansa ikna olmuş. Okulda az ama öz bir Portekizli popülasyonu mevcut, bu da zaman zaman hala Lizbondaymışız gibi hissettiriyor. Sonra hayatımda çok sevdiğim biri var ya da çok ama nasıl çok sevdiğim biri hayatımda. Nihayet. Bu da çok iyi bir haber, azıcık empati kurabilene.

Ama işte yaz bitiyor. Ve ben bunu kabullenemiyorum. Çayı, hırkayı, büzüle büzüle altına girilen yorganı ve onun şimdi buz gibi ama birazdan sımsıcak hallerini seviyorum. Son tahlilde ben sarılmayı çok seviyorum. Ama işte yaz bitiyor. Kollarımdan yazın son izleri gidiyor. Üzerimden o sevdiğim esmerlik, istesem az evvel sudan çıkmışım gibi hissettiren hallerim gidiyor. Yağmur, kar, sonbaharın ve kışın o en güzel halleri geliyor da işte bir yandan da yaz bitiyor ve bu beni çok üzebiliyor...

twitter, go home!

2011-08-15T00:54:00.003+03:00

Başka bir mecrada "İçimdeki tembeli durduramıyorum." diyecekken bir hata yaptığımdan şüphelendim. Zira bir tembeli durduramamak? Ama bu şüphe 140 karakterden çok daha fazlasına tekabül edince bu ilişkiyi daha fazla sürdüremeyeceğim deyip kendimi bir güzel sign out ettim. Bilmek istersiniz diye düşündüm...

140 karakterlik hasbihallerin akabinde tereddütsüz bir vicdan azabı seansım oluyor. Oldu mu, diyorum kendi kendime, sesini duymak, yüzünü görmek gibi oldu mu? İşte öyle olmayan zamanların bazılarında, şimdi yaptığım gibi, buraya geliyorum. Olmadı.

Buraya yazdığım bir sürü şeyi beğenmediğim oluyor. Kişisel tarihime en az benim kadar hakim olmayan kimsenin anlamayacağı şeyler yazıyor olmak canımı sıkıyor. Bazen bazı şeylerle neyi kastettiğimi sadece benim ve istediğimde istediğim kişilerin biliyor olması hoşuma gidiyor. Şarkılara kızıyorum, güftesiyle bestesi ama bu kadar da güzel olunmaz ki olan, adam tereyağından kıl çekmeyi biliyormuş dedirten işlere öfkeleniyorum. Sözün ne kadar güçlü bir silah olabileceği su götürmezken müziğiyle sağlı sollu saldıranları anlayamıyorum. İki gün evvel buna kızarken üç gün sonra tatlı tatlı acıtan bir hikayeyi okuyunca kendi kendime nooldu? oluyorum. Bir baltaya sap, bir İrlandalı'ya eş olamadığımdan herkesle ama en çok da kendimle atışıyorum. Kafa nereye ben oraya gitmeyeyim, nefsimi biraz terbiye edeyim derken tersi istikamet de çok ters geliyor, ne sağ ne sol çok tekinsiz bir yerde kalıyorum. Giden gidiyor gittiği an bitiyor ama kalan sağ kalmıyor ki bizim olsun. Herkes, diyorum, yaralı.

ikame etkisi

2011-06-29T23:42:00.002+03:00

I'm back again!, a photo by Peachbeach on Flickr.

İngilizce iktisadın bizi mahrum bıraktığı bir sürü tabir, ilerde pekala birer sınav sorusu olarak karşımıza çıkabilir. İlmi olarak herhangi bir hazırlık yapmasak da hissi olarak bünyeyi muhtemel oha falan olmalara hazır tutmaya çalışıyoruz. Diyeceğim o ki substitution effect karşımıza ikame etkisi olarak gelse ne olur gelmese ne olur Allah aşkına? Önceki cümle söz konusu çabaya küçük bir örnekti.

İkameti okyanus ötesine aldırınca sonundaki t’den oldu, ikameyle kalakaldık. Yerli malı yurdun malı arkadaşların yerini ecnebiler aldı. Gönül koymak, kendini geriye çekmek, bir şeye üzülüp de geçmesini beklemek değil de kafa iznine çıkmak gibi oldu. Yalnız yanlış anlaşılmanın her türlüsünden imtina etmek lazım, bolluğa gittiğimizden falan değil, olsa olsa aza kanaat olur bizimkisi. İlk başta öyle de oldu zaten. Ama zamanla tanınan bir takım insanlar var ki hakikaten başka bir dünyanın mümkünlüğüne inandırdılar. Gel gör ki onları böyle umuma açık yerlerde anmanın kimseye bir faydası olmaz, zaten onlar da çok daha kişisel anlardaki ismen telaffuzlarla pekala bahtiyar olabilen insanlar. Ama işte bir yandan da kişisel tarihe bir çentik atmadan da edemiyor insan. E be bilememe hali!

Nitekim gittik, gezdik, gördük derken beş ayı deviriverdik. Geriye üç beş güzel anı, birkaç gigabyte fotoğraftan başka çok da bir şey kalmadı, kalamıyor, kalamaz. Yukarıda bahsi geçen bir takım insanlarla tanış olmanın bu muhasebelerde faturaya düşülmesi yakışık almayacağından onları tenzih edip lafı fazla uzatmadan Erasmus boyunca gönül meskenini hicranla dolduran can arkadaşlarıma getireyim. Yabancı sınırlaması kalkınca orta sahaya ne kadar transfer yaptıysak da olmadı, tutmadı. Her daim üst sıralara oynadık ama o eski kupalarla dolu günlerimizi de arattık. Hasılı iyi ki gittik ama iyi ki de döndük.

Arkadaş Şarkısını Duyunca, ilk cümlesi itibariyle bizi özetlemese de ("Çok zamandan beri eski dostlar birbirini aramaz oldu"), ilerleyen mısralarda insanı fena yapıyor ("Bir selam gelince, bir sela verilince"). Arkadaşlar, çok güzel ayrıntılar...

hislerrail

2011-06-22T14:41:00.001+03:00

tintin, a photo by my photos books on Flickr.

Yine böyle bir gün Münih'ten Karlsruhe'a doğru gidiyoruz, oradan da nasipse ilk hedefimiz Basel. Bir yandan çok sevdiğim bir blogu okuyup bir yandan Barcelona'daki kırmızı otobüslerden hatıra kırmızı kulaklığımdan dünyanın en cızırtılı Two-headed Boy'unu dinlerken, ben dedim, niye bloga yazmıyorum ki? Hiç beklemeden yeni nota girdim, en yakın internet fasilitesinde yayınlamak kaydıyla yazmaya koyuldum.

Geçen cuma, sözlük anlamıyla son dakikada yetiştiğimiz Lizbon-Porto treni olmasa olmayacak bir maceranın orta yerindeyiz. Ayrılıklara hiç gelemem, mevzubahis Lizbon olunca iyice fena olurum. Oldum da...

Paris, her türlü güzel sıfata fazlasıyla layık ama işte bizi Lizbon'dan ayırdığı için suçlu. Yine de şipşak Paris turu, hele hele de Olek gibi bir rehberle olunca, çok iyi geldi. Doğrudur, kalacak yer olarak Olek'in mutfağı en iyi seçenek olmayabilir ama onun tatlı diline güler yüzüne değerdi.

Brüksel'den evvel Brüksel'e nasıl vardığımız önemli. Bir takım maintenance'lar sebebiyle hiç duymadığımız bir yerde inip bir süre muhitte gezindikten sonra gardaki kafede dünyanın en güzel kahvaltısını yapmamız kayda değer bir ayrıntıydı. Üstüne bir de yanlışlıkla First Class'ta yolculuk yapmamız da cabası. Bu arada yeri gelmişken Brüksel'in kendisinden de şikayetçiyim hakim bey! Zira duvarlardaki Tintin resimlerinin peşine takılıp şehri gezmeye kalkmak bence de çok güzel bir fikirdi. Ha bi de Brussels, where the rain is typical.

Amsterdam'a biraz kırgınım izninizle. Kanal fikri bence de muito bem, kaldı ki o kadar çok bisikleti kim nerde görmüş? Ama bizzat şehrin kendisinin övündüğü şeyler beni hiç etkileyemedi. Redlight district'e gittim diyemem mesela, onda başkalarının gördüğü lüzumu göremedim. Hem zaten kırmızı ışıklarda durmuyor muyduk? Yine de sulak yer iyi geldi. Lakin öne eğilen binalar kendimize ne oldum değil ne olacağım sorusunu sordurmalı, müsait bi vaktimizde.

Münih bir acayipti. Biz Melih'le her yere yürüyelim diye tutturunca, hauptbahnhof ile Allianz Arena arasındaki mesafeyi de hesap edemeyince olanlar oldu. Bir yerden sonra varsa yoksa U-bahn. Yalnız o stad nasıl bir stad? Onu tasarlayan mimarlar nasıl mimarlar? Hem sonra bunu görenlere ne olur diye hiç mi tasalanmadılar? İlginç. Muhtelif duraklarda soluklanıp gerekli mukayeseleri de yaptıktan sonra Marinplatz'ın önünde Cey'le buluşma fikri bence de güzeldi, iyi ki yapmışız. Ertesinde yediğimiz döner de zaten uzun zamandır yediğimiz en güzel şeydi. Tabi Travesseiros de Sintra'ları tenzih etmeli. Ettim gitti.

Interrail zor zanaat. Bu gece Basel, ardından Bern, sonra da İtalya derken Pazartesi gelecek ve Lizbon'a geri döneceğiz. Çok değil, bir gün sonra da Türkiye'ye kesin dönüş. Can sıkan tarafı da kesinliği zaten. Parissizliğe bir şekilde katlanılır. Barselona özlemi Woody Allen'la giderilir. Ki Amsterdam hiçbir zaman bizim olmamıştı. Hem Brüksel sen bi saniye dur Allah'ını seversen. Ama Lizbon? Lizbon'dan gidilmez ki...

Yazının Sezen'le biteceği tuttu. Güzel soru: Unuttun mu beni, her şeyimi? Sildin mi bütün izlerimi?

Cevabın evetse: O sahil? O ev? O ada? O kırlangıç da mı küs bana?

Cevabın hayırsa: Sanırdım ki aşklar ancak filmlerde böyle.

Öptüm,
Cüneyt

gerekçe

2011-06-14T02:15:00.001+03:00

I HEART HITCHHIKERS, a photo by AdventuresOfSupermom on Flickr.

sırf kişisel tarihimin çetelesi olması sebebiyle yazmam gereken çok şey var. ama işte benfica'da işler sanal alemde göründüğü kadar kolay yürümüyor. paris uçağına dört günümüz var. roma'nın gözü yoldadır, bekler. onun dışında bu kitabın faturası adıma kayıtlı olanını özledim, 28'i gelse de kavuşsak...

İktisadın Gözlerinden Öperim.

2011-05-17T20:34:00.003+03:00

Marsmallow, a photo by Vanda Hellsing on Flickr.

Ana’nın en sevdiği İngilizce kelime “marshmallow” imiş. Bense tadıyla doğru orantı kurduğumdan mıdır nedir bir türlü ısınamadım. Tomás’a en sevdiğini soramıyorum, çünkü yaptığımız işe yersiz konsantre olmuş durumda. Af buyurun ama kendisi biraz mükemmeliyetçi. Yaptığımız iş diyordum, anlatmasam olmaz. Tam da şu anda, iki Portek bir de ben, dünyanın en saçma sunumunu hazırlamakla uğraşıyoruz. Onlar işletme okudukları için yaptığımız onlarca çok normal. Bense sene başında bir anlık gazla atladığım işletme derslerine küfür külliyatından seçmeler takdim ediyorum. Arkadaşlığın doğasında var, senle aynı şeyi sevsin, senle aynı şeyden aynı anda bıksın istiyorsun. Ama bunlar sıkılmıyorlar, sıkılmak nedir bilmiyorlar. Arada sırada bir adım geri gidip bakmadıkları için üç yıllık eğitim öğretim hayatlarında ortalama bir başarıları var, benimki gibi ibretlik bir öyküleri yok. Bu kararlılıkları bana dokunuyor. Hem adım gibi eminim; Ana’ya biraz vakit vermiş olsam, şipşak cevap vermesi için ısrar etmesem o da “marsmallow”dan vazgeçerdi. Zaten sorar sormaz “I don’t knooow.” dedi, bunu diyen insanın beş saniye sonraki cevabına ne kadar güvenebilirsin ki? Bana sorsalar duraksamadan "hesitate” derdim. Yani duraksamak.

Tesanüt

2011-05-03T21:50:00.003+03:00

Gayet ihtiyari, çok içimden gelerek cık cıkladığım anların çokluğundan değil de civarımdaki Portekizliler’in süplüğünden, onlara Türki bir takım özellikler bulaştırdım. O fiil orada yanlış oldu, zira sayemde João’nun bundan kelli sandviçini paylaşabileceği bir arkadaşı oldu. Bunun neresi benim yüzümden? Olsa olsa sayemde. Böyle böyle, insanlık için küçük adımlar atmanın mutluluğu, aslen Euro/TL paritesinden bağımsız ama aynen onun gibi de, yani ki geldiğim yerlerde iki misli pahalı. O yüzden değerini bilmek lazım.

Lakin benim diyeceğim o değil, başlıktaki. Bu sularda yüzmekten umumiyetle kaçındım, zira iki partiye gidip üç arkadaş özleyince gerçeğe ayan tip imajı, cık, mümkün değil olmaz. Öyleysem bile bunun bahsini internet çöplüğünün bana ayrılmış üç beş kilobytelık arazisinde geçirmek istemedim. Zaten kastettiğim gönül gözü operasyonu, bu blog hudutlarında zapt edilemeyecek cinsten bir ameliyat. Ama bu hayattan öyle biri geçti ki hakkı hiçbir dilde ödenmez ve ben bunu kendime not etmesem olmaz. Bir şey diyecek gibi yapıp hiçbir şey dememenin hicabıyla gideyim, o arada dünyada ne kadar müthiş insanların olabileceği ihtimali buralarda dolansın dursun.

I'm my mother's only one, it's enough

2011-05-02T19:44:00.001+03:00

Supermom-Thats a picture of me., a photo by AdventuresOfSupermom on Flickr.

Baba kucağı ilkokulda geç dönülen misafirlik anılarına dair bir ayrıntıyken ana kucağının yaş sınırlaması yok, genel izleyici. Oy kullanacak yastasın ama canın çekiyor, hiçbir yerin şişmese için şişiyor. Böyle bir şeyi herhangi bir duygusal gelgite ilintilemeye gerek yok ama yaklaşan Anneler Günü üçnokta...

palace pandıras gezmeler

2011-04-23T22:22:00.001+03:00

postal, a photo by Ephyra on Flickr.

Bu mecralar da bi nevi günlüğün gibi; yaptığını, gördüğünü olmasa bile hissettiğini yaz diye var. Hem yazdıkların da gördüklerinden mülhem hissettiklerin, en nihayetinde. Ama gördüklerini yazmakla görmemişlik arasında da çok ince bir çizgi var. Varmış. Beni de hayattaki bu rot-balans kaygısı yoruyor zaten.

calamity song

2011-04-12T02:46:00.002+03:00

everything_is_illuminated_4, a photo by ruxielulu on Flickr.

Nisan'ın hemen başı olduğu için her türlü hava muhalefeti mazur görülebilecekken Mikail Efendi'nin sağ tarafından kalkacağı tutmuş. Aksi pekala normalken, anormal bu kadar normalleşmişken, sabah sabah üşenmemiş, kalkmış, güneş açmış. Pastéis de Belém kıvamında bir rüzgar da cabası, tatlı ama tatlılığı şekerinden mi belli değil - ki şeker ihtiva ediyor mu o bile şaibeli. Cumartesi zaten Antalya'daki bütün güzellik yarışmalarında banko birinciyken bir de bu ayrıntılarla gönüllerdeki tahtının üzerine kaçak bir kat daha çıkmış. Sabah erkenden yola çıkılmış, adını şimdi bilmesem de bu hayali yolculuğa gerçekten çıkmış olsam bileceğim bir sürü köyün, kasabanın Portekizce'sinden geçilip İspanya sınırına varılmış. Bir sürü "s" "ş" diye okunmuş. Arabanın bir kulağından girip diğerinden çıkan rüzgarda, ağızlar havayla dolup taşarken o işlerden sorumlu devlet melaikesinin dünyaya armağan ettiği son Decemberists albümü tereddütsüz teypte. Barcelona'da karşılaşacaklarım içimi bir hoş ededursun, yahu diyorum dirseği dışarı sarkıtmanın da kendi içinde bir güzelliği varmış da bize haberi gelmemiş. Yolda şahit olduğum dünya güzellikleri karşısında bütün kötü alışkanlıklar normal, anormalken normal. Odadan çıkarken aklıma gelememiş, Barcelona aklımdan çıkmadığı için haliyle başka bir şey girememiş, de şükredememişim. Yekünü oradan bakınca hiçbir şey etmese de bir takım tecrübeler, tarihi not düşülmezse olmazlar var. Ahkam kesmek, atıp tutmak ne kadar kolay olursa olsun onu bir de yükleme uyup yoldan çıkan öznelere sormak gerek. Arabanın camı kapalıymış, o bindiğin taksiymiş, sen zaten sınırı uçarak geçmişsin; bazen vasıtaya bakmak lazımdıysa bile bakmamak lazım. Olmayıp da olmuş gibi de olsa böyle şeyler, oluşuyla çok iyi eden bir sürü şey var buralarda. Maksat duvara bir çentik olsun, insan istedi mi zaten hatırlar.

hulusi kentler, hususi kentmen

2011-03-22T14:19:00.006+02:00

Aslında geçen cumartesi henüz geçmemişken yazacaktım. Hiç kimseye olmasa bile kendime not olarak kalacaktı; bir öğleden sonra kafamın üzerinden bilmediğim bir dilde kelimeler, cümleler, paragraflar uçuşurken benim Belém'de denize nazır çimlerde uyuyakalışım. Ertesi gün, binalara çok yakın yürüyeyim, duvarları da seveyim diye gezinirken bir teyzenin üzerime şarıl şarıl döktüğü bir sürahi suyu, girizgahını "Desculpe" ile yaptığı fakat gerisinden hiçbir şey anlayamadığım monoloğu, sırf bunun için bile mevzubahis çileye katlanılabileceğini yazacaktım. Dünden beri ceketimin cebinde duran, ilkin midede bir gıdıklanmayla yetinen ancak öykünün düğüm bölümünde kantarın topunu kaçırıp bütün vücudu etkisi altına alan Barcelona biletinden bahsedecektim. Kendime horoz, buraya da çöplüğüm muamelesi yapıp uzatsam uzatırdım; Ankara'dan gelecek çok sevdiklerimden, halihazırda Germanya'da olup şansa bak tam da o tarihlerde Barcelona'da olacaklardan dem vururdum. Lakin görünen o ki ikametle birlikte fıtrat da değişmiyormuş; yıllar yılı karasal iklim dolaylarında seyreden bendeniz geçici oturma iznime rağmen kâh sevinip kâh üzülebiliyormuşum. İki gündür adresini bilmediğim bir duygusallıkla şu şarkıya takıldım kaldım.

Blog teması itibariyle zamanı muhtelif yerlerinden bölmüş bulunduk, o yüzden Simple ama çok Present bir Tense'te belirtmek zorunda hissediyorum: Eu estou bem.

Atum

2011-03-01T18:00:00.003+02:00

Yolda yürürken kalçalardaki kuru kulaklıktaki müziğe endekslediğimi düşünürsek ekonomi olarak güllük gülistanlık bir dönemden geçiyoruz, vücut ülkesinin muhtelif semtlerinde vatandaşlarımız refah içinde yüzüyor. Summer ile ilişkisinin şahikasındaki Tom gibiyim, hâletiruhiyemi en iyi bir anda coşan göletler, sokağın geri kalanıyla teklifsiz edilen danslar, arka planda çalan You Make My Dreams'ler anlatıyor. Güneş içimizi Ankara'dakinden daha çok ısıtıyor, aylık onbeş avro gibi cüzi bir rakamla limitsiz metroya binmek bilmemkaç liraya Kızılay'da binip Akköprü'de inmekten daha çok keyif veriyor. Tat vermeyen Galatasaray performansını geride bırakıp yarın akşamki Benfica-Sporting maçına odaklanmak, biletime bakıp iç çekmek pek fazla kabiliyet istemiyor. Ama en tadına doyulmayanı özellikle meçhul bir tarihteki misal Kenan Doğulu konserine kıyasla 7 Mart'ta Campo Pequeno'da vuku bulacak Gogol Bordello konseri, onun cüzdanımda Benfica'nınkiyle beraber kardeş kardeş uyuyan bileti. Lizbon'da gelişmeler bunlar, dünyanın o ucunda olanlar kısa vadede ilgimi çekmiyor. Ukalalık ile bıkkınlık arasındaki ince çizgiden sesleniyorum: "Kural basit, hatırlatırım: geçmişe mazi derler."

yolculuk nereye mon cher´im

2011-02-14T11:57:00.005+02:00

Evvelsi aksam sirtustu yatarken hapsirinca çikan her sey bir saniye sonra yuzume geri indi. Ama bu karmaya olmayan inancimi pekistiremedi, nasil pekistirsin? Aklima kurkcu dukkani hikayesindeki tilkinin makus talihini getirdi, o kadar. Dukkan deyince kafa durmadi, kisisel tarihimde yer etmis butun dukkanlari gezdi. En son buraya kadar geldi. Efendim, maruzatim soyle:

Mikail efendi islerini olur olmaz erteleyince, yani gecen sali yagdirmasi gereken yagmuru dune kadar bekletince, yetmezmis gibi bir de ustune saat farki binince geçen sali yazmayi planladigim yazi bugune kaldi. Arada gecen zamanda turistçilik oynadik. Neresinden baslasan, neyi luzumsuz gorup atlasan bir dert. Hem klavyede cok muhim harfler de eksik, hic girismesek mi oyle islere? Zaten ikameti yarim metre oynatinca depresyona giren vucudum solugu Portekiz´de alinca yapmadigini birakmadi. Alt dudak komple ucuga teslim, burun nahiyesinde gribal enfeksiyonlar. Dunyanin bu ucunda anlatacak çok sey var ama techizat sikintisi cekiyoruz.

Ikameti Benfica´ya aldirdik bir sureligine. Daha evvel evimiz Buca Stadi´na bes dakikaydí, simdi Estadio da Luz´a yurume mesafesindeyim. Simdi derse gidiyorum ama ogleden sonra bi çayimi içmeye beklerim.

son kıllanma tarihi

2011-02-06T01:14:00.002+02:00

Kendisine sadece Camera Obscura yakışan bir takım hâletiruhiyelerde, akıllara fikirler geliyor. Yazık ki bu gibi durumlar tebdilimekânın İstanbul'da bir kafe adı olarak kaldığı zamanlarda vuku buluyor. Bazısı fırsat buldukça açar new post'u, ben vuku buldukça açıyorum.

Bizzat futbolcu olmaya gerek yok, pas alışverişi hayatın her evresinde vuku bulan bir şey (vukubular?), yeter ki görüş alanında pas verecek bir arkadaşın olsun. O mevkide top koşturan birçok insan il sınırlarının çok dışında olduğundan, deplasmana gitmeyenler de muhtelif sakatlıklarla boğuştuğundan hissiyat aleminde işler kesat.

Özellikle karşı cinste denk geldiğim, adresini henüz bilmediğim, bilmek istemediğim bir takım durumlar; cebren ve hile ile yüz yüze baktırıldığınız, göz göze getirildiğiniz bir takım insanlar. Bir insanın iki kaşı aynı paralelde olmadı mı hangi sonuca varmalı? Ancelotti'deki karizmayı tenzih edelim de işbu gözleşmedeki karşı tarafın koordinatlarını alıp enine boyuna bir kez daha düşünmemeli mi? Aynı meridyende seyretmeyen burna aşinayım da yukarı doğru kalkan kaş sonra dönmek üzere atladığım bir Mat2 sorusu - ki boş bırakılanlar unutulmaz, bu yazı en güzel kanıtı.

Tek kaşımı kaldıramadığımdan benimkisi daha çok diğer teki indirmek oluyor, sağlaması gibi aslında ama değil; Türkçe'de afaki çaba diye geçiyor. Kaşlardan birine dokunmadan kalkan diğerine bu atarım, bakışlarından korktuğum insandan imtina ederim. (Bu korkumun temeli vaktizamanında tek kaşı bir türlü inmeyen, indiremediğimiz, Makbule Teyze'ye kadar dayanır, ne şirret komşumuzdun sen Makbule Teyze?) Birine dokunup bir başkasına dokunmayan meselelere de ayrıca dokunayım. Böyle de çok dokunaklı oldu ama Cün.

böyle bir sürü ney?

2011-01-31T13:55:00.001+02:00

Bizim evden halamların eve çıkan yokuşun bittiği yerde, camları bir türlü yerinde durmayan bir dükkan var. Onun hemen yanında, camları hep yerinde bir dükkan, ama hiçbir zaman aynı esnaf aynı yerde değil. Oraya para sayacak adam önce gelip bize sorsa halbüse; olmayacağını, tutmayacağını söyleriz. Bizim mahallenin gudubet dükkanı da o.

Şirinyer'in bitip Eşrefpaşa'nın başladığı yerde, sanki otobüslerin hep önünden geçtiği ama hiç girmediği bir mahalle var. Şimdi ben hiç oraya gitmedim, oradan kimseyi de tanımadım diye sanki orada hayat yok. Öyle ki tek tek evleri dolaşıp gözümle görmeden inanmam, olmaz. Ki görmeden inandığım şeylerin çokluğunu düşününce kızmamak, sinirlenmemek elde değil.

Sonra Eşrefpaşa - ki tahayyülümde o bile sadece bir caddeden ibaret - sonra oranın yaşanmazlığı, sonra dönerinin illa ki kötülüğü, sonra o caddedeki bir dükkan, o dükkanın önünde mütemadiyen bir palyaço. Biraz ilerde yukarı doğru bir sokak, sanki ben adımımı atmadan o sokak canlanmayacak.

Böyle bir sürü şey.

Her işin bir mutfağı varsa bu blogun da var. Bugün taslaklarda buldum yukarıdakini, vaktizamanında yayınlamama sebebimi biliyorum ama şimdi yayınlama sebebimi bilmiyorum. Bu da böyle bir anekdot.

Sevgili donörüm

2011-01-22T01:49:00.003+02:00

Evvelsi günün işini düne bıraktığım yetmezmiş gibi dünün işini de bugüne bırakınca, hatta yaklaşık bir haftadır böyle davranınca, zaman mefhumu diye bir şey vardıysa da kalmadı. Maruzatım bu sözde zahirdir diye düşünüyorum ve söze destursuz giriyorum.

Bir rivayete ve emekli bloglarından edindiğim (istatistîki olmasa da çok da fifi olan) verilere göre insan sağlığının değerini kaybedince anlarmış; külliyen yalan. Ancak aynı kadir kıymet bilmezi bir hastaneye koyun bakın nasıl da dile geliyor, "halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi/olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi" daha evvel söylenmemiş gibi Amerika'yı nasıl da yeniden keşfediyor. Geçen hafta bir yakınıma refakat etmek zorunda kalınca anladım bunu. Hastanedeki kadir kıymet sorunsalı bu kadarla kalsa iyi, başka bir vesileyle bodrum kata inmem gerekti de travmanın eşiğinden döndüm. Yahu mescitle morgu kapı komşusu yapmak hangi vicdana sığar? Yeter ama evet, ondan öncesi de var. Ben asansöre binince inen adamların tam kapı kapanırken dönüp bana bir bakmaları var ki Otel'i daha geçenlerde kardeşimle izleyişime kaderin bir göndermesiydi, eminim. 11 yaşındaki çocuğa adı porno olmasa da pornoya denk bir şeyi ileri sara sara da olsa izletişim, zulada bir ibretlik gerçek kesit fikri olarak dursun. Fikirlerin zaptı bir nebze mümkün de organları yerinde tutmak imkansız. Bütün bunlar organ nakli bölümünde yaşanırken "intern doktor odası"nı görmeyeyim mi? Muhtemelen bu da Scrubs'ta Turk'le Carla'nın ilk bölümden halvete yeltenmelerine bir göndermeydi, ya da canım Scrubs çeksin ama izleyemeyeyim de bir yerlerim şişsin o vesileyle bir organ daha nakledilsin şeklindeki ucuz bir numaraydı. Nitekim tutmadı da. Hasılı bunlar günün öne çıkan gelişmeleriydi. Bir de tabi vefat eden bir Avusturalyalının organlarını burada bağışlaması mevzusu var ki hassas bir noktama temas ettiği için teğet geçip gidecektim ama şuna kafam takıldı: Adamın artık Sidney'de yeğenleri var, aksi takdirde merhumun kızlarının buraya gelip organların yeni sahiplerini ziyaret etmelerini nasıl açıklayacaksın? O adama vizeyi de kolay verirler şimdi. Of Avusturalya.

Öte yandan dizisini çekseler ismi şimdiden hazır: Sevgili donörüm.

yürü ya cünüm

2011-01-18T01:34:00.003+02:00

Sağlaması böyle yapılır mı emin değilim ama galiba Allah'ın sevgili kuluyum. Nasıl mı? Bugün kan bağı yoluyla üzerime default olarak yüklenmiş sorumluluklardan birisini, yani kardeşinin bütün işlerine kayıtsız şartsız koşuşturma mecburiyeti (bir diğeri için please google kan davası ya da go watch en yakın mardin dizisi), yerine getirmek için vakfbank'a doğru yol alırken beynimin idrakten sorumlu bölgesinde bir hareketlilik yaşandı. Ve fark ettim ki otobüsün duracağı durakla banka arasında benim üşenmeme yetecek kadar mesafe var. Üşenmedim, üşendim. Ee, Rabbim bu durur mu? Tak diye kaza yaptırdı otobüse tek hamlede, tam da bankanın önünde. Şoför "Sizi arkadaki otobüse alıcam arkadaşlar" dedi; herkeste bir huysuzlanma, Allah'ın işine burun kıvırma, yine mi bamya manasına gelen jest ve mimikler, sanırsın kentkart basmadık da limuzin kiraladık birleşip. Bir ben çıktım meselenin kerevetine, ha bankada işimi halledemedim o ayrı. Allah'ın sevgili kulluğu mu? Bunun onunla ne alakası var canım sen de...

üşenmedim yazdım

2011-01-14T02:43:00.002+02:00

Matematik yandalıyla ilişkimin tez zamanında bir pornosu çekilebilir. Ben kafamda kaç defa çektim, oldu. Bir dönem boyunca ben kazan matematik kepçe, dibi tutmasın ilişkinin diye uğraştık ama olmadı. Üşendim, bıraktım. Üşengeçliğimle bu denli nam salmışken benden ne padişah olur ne de vezir, o yüzden o kafanın üzerindeki ucube ampul dizi fikriyle yandığı gibi sönsün. Kaldı ki üç sezonluk dizi için yirmi bir yılda inşa ettiğim şu namımın yegane sebebi olan üşengeçliğime halel getirmem. Ama dur, benim diyeceğim bu değildi ki.

Evvel zaman içinde buraya günaşırı yazma kararı almıştım. Hatta sanki biri diğerinin ister istemez ön koşulu değilmiş gibi, her gün yazmaya karar vermiştim. Olmadı, yazamadım. İyi ki de yazmamışım. Hadi vaktizamanında söylediklerimiz unutulup gidiyor, hatırlananları da bir şekilde punduna getirip yutturabiliyorsun. Ama burada söylediklerim öyle mi? Bir cümleye ikna etsen ondan önceki var. Haydi diyelim mevzubahis post'un ilk cümlesi; e, o zaman da bir sonraki cümleye ne demeli diye sormazlar mı adama? Cevap: sorarlar. 200'e yakın post var, belki hiçbiri bir şey söylemiyor, belki de tam tersi. Kendime kefil değilim, onu diyeyim de...

memuriyet, nemrutiyet

2011-01-05T10:03:00.004+02:00

Geçen sene bindiğimiz bir takım alametler vesilesiyle kıyamete doğru yol alırken yolumuz adliye sarayına düştü. Düşmez olaydı.

Öğrencilikle ilgili en büyük sorunum, özellikle bizim okulda, yirmidört saatinizin uykuyla işgal edilmemiş bütün topraklarında hüküm sürmesi. Perşembe günkü ödev, yarınki quiz, ertesi haftaya vize derken tembelliği vicdanın sızlamadan icra etmen imkansız. O yüzden hayalini kurduğum iş şöyle 9-5 arasında tanımlanmış, akşam ertesi günü düşündürtmeyen, haftaya salıyı haftaya salı dert etmem gereken bir şey. Öyle bir iş var mı bilmiyorum ama hayali bile güzel.

Uzatmayıp ilk paragrafa flaşbek yapalım; sicil kaydı denen zımbırtı, bir şekilde istihdam yaratmak kaygısıyla olacak zaar, bir takım aşamalara ayrılmış, öyle ki işi 5TL almak olan bir abla bile var. Güzel, tam da hayalini kurduğum gibi.

Ancak bu memur cenahında bir takım problemler var ki, nasıl desem, can sıkıyor. Bir masanın arka tarafında oturan insan, zamanla dışardan bakana abesin de abesi gelen bir özgüven inşa ediyor, o güven dallanıp budaklanıyor, işi düşen bilumum biçarenin gözüne batar, boynunu çizer, cildini tahriş eder oluyor, kısacası gururunu okşuyor. Kanaatkâr yapım itibariyle memuriyeti kişisel bir mesele haline dönüştüren, yaşlıları azarlamayı bir borç bilen, leb demeden leblebiyi anlamamızı bekleyenleri bir nebze anlıyorum; en azından anlayışla karşılamaya çalışıyorum. Yani çalışıyordum, evvelsi güne kadar.

Yazının müsebbibi abla, tüm bunlara ek olarak kendine has bir vücut dili geliştirmiş ki şöyle çalışıyor: belgeni ve 5TL'yi veriyorsun, bir imza atıyor, sonra tercihen sağ elini avuç içi yukarı gelecek şekilde sana doğru uzatıyor. Bu demekmiş ki: SIRADAKİ LÜTFEN (o bunu söylemiyor, sen bir sonraki cümledeki patlamasından bunu anlıyorsun). buyur abla deyince YA VEREN NEDEN BEKLİYOR SIRAYA GEÇSİN LÜTFEN ANLAMIYOR MUSUNUZ YAA şeklinde cinnet geçiriyor.

Tabi biz, ilk kez sicil kaydı alıyor olmanın haklı korkusuyla kabuğumuza çoktan çekilmiş olduğumuzdan, devlet dairesindeki hakaretamiz bütün tabirlere kulağımızı tıkadığımızdan ses etmiyoruz. Ama demedi demeyin, bir daha birinin PMS sancıları bana da sancı olarak nüfuz ederse...

İktisat okumanın kendi içinde bir güzelliği varsa da ben henüz göremedim. Gönül gözüm zaten doğuştan kapalı, babamların durumu da kötü olduğundan bir türlü açtırmak nasip olmamış. Öte yanda günlük işlerde kullandığım gözlerim de pek iyi sayılmazlar, yani miyopluğu daha usturuplu nasıl açıklarım bilmiyorum. Görmememi anlıyorum, diyorum ki şu üçüncü sınıfın sonunda okulu bıraksam, tercihen ablanınki gibi bir iş, dörtte üç maaşa da razıyım, bütün işleriniz sancısız halledilecek, söz...

bizdeki de kafa

2010-12-29T17:14:00.005+02:00

Kafa nahiyesindeki bir takım büyümeler vallahi dertten. Tamam, eminim, bir noktaya kadar söz konusu büyüme genetik bölümündeki arkadaşlarım tarafından başarıyla açıklanabilir ama sanki bir yerden sonrası da benim vicdanıma kalmış, hı? Vicdanım bu durur mu, new post'u açmış.

Kafaya taka taka askılarda yer kalmadı, kışlıkların indiği yerler desen yazlık dertlerle dolu, orası hiç olmaz. Zaten hafızam 512Mb bir şey, az evvel dinlediğim şarkıyı previous tuşu olmasa hatırlayamayacak vaziyetteyim, o yüzden kendimi çabucak buraya attım. Dert diyorduk: Bir şekilde bir arkadaşımın inbox'ına yolum düştü, düşmekle kalmadı bir tane mesajından içeri destursuz girdi. Girmez olaydı. Aşk acısı dinlemenin bir nebze tahammül edilebilir bir tarafı var, sonuçta anlatıcının kabiliyeti ölçüsünde de olsa bir hikaye dinliyorsunuz, yani sağından solundan süsleyerek anlatıyor, tercihen kendini başrol yapıp ona göre oynatıyor. Ancak inbox'a girince bir de ne göreyim? Bizimkisi özünde vıcık vıcık bir hâletiruhiyeyi bana aslına hiç de sadık kalmayarak dizileştirmiş. Tamam, hissi manada birtakım iniş çıkışları hepimiz yaşıyoruz, eyvallah. Hatta, aman diyeyim, platoniğe olan sarsılmaz inancımdan bahsetmemem öyle bir inancım olmadığı anlamına gelmesin. Ancak 26 Aralık tarihli bir zamanların new post'unda da bahsettiğim IQ'mla eylemsizlik prensibini anca "hisset ama elletme" olarak yorumluyorum. Yani bana öyle geliyor ki karşı taraftan bir kıvılcım görmedin mi çakmağa gaz doldurmanın bir manası yok. Lakin gel gör ki yukarıda bahsettiğim o rus bu edebiyatçısının yaptığı bunun tam tersi, zaten literatürde de sülük diye geçiyor. E Cüneyt bu durur mu, bunu dert ediyor.

Göt nahiyesinde birtakım büyümeler hissediyorum. İyisi mi ben gideyim.

EQlay.ne

2010-12-26T21:18:00.004+02:00

IQ'mun tükenmeye yüz tuttuğu şu günlerde meseleleri EQ ile hallettim, hallettim. Ama o da öyle spesifik bir kuşun eti değilmiş, yenmezmiş. Perşembe günkü Advanced Econonmic Theory sınavı en basitinden, duygusal bağ kurdu muydu insanın altından kalkamayacağı bir meydan muharebesi. Ya da kahve kültürümün halen daha 3ü1arada'dan öteye geçememesi, nasıl bir ızdırap olduğunu bilen bilir. Vize verecek kişi çok, o konuda sorun yok da, bir ülke olarak Portekiz'in 7 Ocak'taki tavrı başlı başına bir imtihan, duygusal bağlamda. İnsan bu, sıkılıyor, uçmak istiyor, ama geçen gün rüyamda gördüğüm düşen Thy uçağına ne demeli? Düşe düşe bizim apartmanın arkasına düşmesini neye yormalı?

Google Reader'a girdiğim çok oluyor, ama daha işin reader kısmına gelmeden 'mark all as read' refleksim devreye giriyor, bir arkadaşa bakıp çıkmak gibi. Kötü. Ama Ipod'un Reader'ına istiflediğim bir blog var, onun o 148 yazısını en az çarpı üç kere okudum, o kadar doyamıyorum yani. Geçenlerde yine son yazısına geldim, "no more items to read" dedi mendebur, kötü oldum. Buraya benim o bloga gittiğim kadar sık gelen olmuyordur ama geleni de boş yollamamak lazım, bize yakışmaz. Geleyim, iki kelam edeyim dedim. IQ, EQ bahane.

Gerçi o 'no more items to read' ikazının hemen altında "go home" teklifi de vardı. İstesem eve mi götürecek yani beni? Külliyen yalan. Ben Ipod'umu çok mu ciddiye alıyorum, EQ'dan olacak zaar, çok mu alınıyorum? IQ'yu lisede bitirdim ÖSS ile, EQ bitmese bari.

selfish jeans

2010-11-24T11:31:00.004+02:00

Belki doğrudan bir tarih-tekerrür ilişkisi yok ama kişisel tarihime uzaktan bakınca bir takım tekrarlardan ibaret olduğunu görmek mümkün. Hayatımın büyük bir bölümünü pantolonların arasında geçirdiğim için çoğu kez hâletiruhiyemi en iyi kot pantolonlar anlatıyor. Mesela bazı bazı defolu hissi; paçası dönmüş, yağ lekesi olmuş kot gibi. Yahut seri sonu hissi, o seride bir tek sen kalmışsın da yerin artık o reyon değilmiş gibi, ucuza da olsa bir an evvel elden çıksam telaşı, bitse de gitsek modeli. Sonra ucuza tavlanan kızlar, yüzde elli indirimli erkekler, sezon başlar başlamaz indirimdeyiz yazan esnaf zihniyeti. Ama işte ucuz etin yahnisi... Bunların hepsi üzerimde güzel durduğuna inandığım hisler.

kulak hakkı

2010-11-05T03:03:00.004+02:00

İşsizlikten kendimle uğraştığım bazı zamanlarda, daha kulaklığı takmadan ipod'ta şarkıyı başlatıyorum, sonra iki kulaklığı aynı anda takınca kafamın içi müzikle doluyor, artık nasıl bir yalıtımsa içerisi gümbür gümbürken dışarıya gram ses çıkarmayan bir odaya girmişim gibi. Sonrası malum, o kafanın içinde dünyanın en dandik kliplerini çekmeler, sağda solda gördüğünü o klipte oynatmalar, yani benim halen daha kurtulamadığım ergen triplerim. Kaldı ki ondaki hazzı başka hiçbir şeyde bulmam, niye kurtulayım?

Teki bozulan kulaklığa tahammül etmek, melih'le bir kez olsun ayarında demleyemediğimiz çayları içerken bir yandan da bitse de kurtulsak diye dua ettiğimiz gibi, ama olmaz dökemeyiz biz öğrenciyiz diye kendimize tembihlemişiz gibi. Ne eksik ne fazla. Biz ki üç gram çaya kıyamayan adamlarız, kulaklığın teki bozuldu muydu mümkün değil bir kalemde silelim ya da daha da ileri gidip kalemini kıralım. Bir süre ısrar ediyorum, ipod'u ısrarkeş ediyorum, dur yahu şaka ediyorum. Elim kulaklığın ipod'la birleştiği yerde, o doğru, çalışmayan sağ kulaklığın hizaya gelip bağırmaya başladığı açıyı yakalayana kadar uğraşıyorum. O ara sol kulaklıkta ne çalıyormuş, oha Coldplay yeni albüm için stüdyoya mı girmiş, vay efendim Decemberists'in Down by the Water'ı çok mu iyiymiş, anam Sezen Aksu'nun böyle bir şarkısı da mı varmış, hiçbirini düşünemiyorum. Sonra hah kulaklık çalıştı oluyor, Coldplay stüdyoda oh mis, zaten Down by the Water da canısı, Sezen Aksu'nun böyl - HOOP - sağ kulaklık yine gidiyor. O beş saniyede ne kadar düşünebildimse artık, gerisi iman gevremesi, başka hiçbir şey değil.

Kimseye kaldıramayacağı yük yüklenmezmiş, ama bana sanki ben bu kulaklık mevzusuyla başa çıkamıyormuşum gibi geliyor, yanlış mıyım? Tabi bir de yanlışlıkla açtığım outlook express'ler var, yanlışım.

justification of effort

2010-10-28T01:16:00.002+03:00

Ben bu hissi çok iyi biliyorum da meselenin “size nasıl anlatsam”ındayım. Liseden beri bu böyle, kafamı hangi tarafa çevirsem (bende exorcist kafası var) ne istediğini bilen bir insan, bir ben mi defoluyum yani nedir?

Liseye gidişimi bilirim, ilçenin en iyi okuluna gidebiliyordum ama evin karşısındaki liseyi yazmıştım sırf üşengeçliğimden, annemlere de “evde durumlar kötü uzağa gidip size yük olmayayım.” cinsinden bir bahane, annemin gözler de durur mu hemen gözpınarı köyü. Hadi diyelim lisede geç gelen saadet partisi kararımı bı nebze makul kıldı, ve fakat en yakın arkadaşlarım eşit ağırlık seçti diye müdür yardımcısına "şuradan da bi TM alır mısınız" deyişim? Sizden yana kafam rahat, bir ihtimal kendi abesliklerinizden hareketle bana ses çıkarmazsanız, ama benim lisenin daha başlarında küçük kafalılığımla “Tekstil mühendisliği okuyacağım.” diye ortalıkta dolaşmam hiçbir yerde olmasa ahiret mülakatında önüme gelir. Gelmeli de...

Olur ya kararsızlığımdan eşit ağırlık seçmemi de mazur görürüz, ama yetmezmiş gibi son sene başka bir okula en az Keita'nin Katar'a gitmesi kadar ani bir şekilde transferim ve sonra da mütemadi olmak kaydıyla mızmam? O da mı az farkla aut? Üç korner? Bi penaltı? Peki, sustum...

(Son bi soru: Acaba Keita da pişman mıdır haaakem bey?)

Bunlardan sonra da ÖSS, iktisat, academic track, matematik yandalı gibi şaibeli kararlarım geliyor, lakin uzun yazının reytingi yavan olur diye teğet geçiyorum.

İyisi mı baştaki his ve senedine geleyim de suni flaşbek olsun, bloga bir nebze renk gelsin. Öyle insan var ki leb desen sana planlarını "yaz tatilinde ne yaptım?" kompozisyonu gibi şakır şakır yazar. Öylesi var ki uzakta bir yeri gözüne kestirmiş, gözlerini de kısmış ama benim gibi miyopluğundan da değil halis muhlis “sağa sola baksam israf olur.” niyetiyle, nasıl içim gidiyor böylesini görünce. Ufacık bi şey yakalasam açıklamalarında diyorum, minicik bir samimiyetsizlik, onun peşine takılıp
istediğinin o olmadığına ikna etmek için ne gerekirse yapacağım. Öylesine bir kıskançlık ki bu anlatamam. Bi saniye ya, nasıl anlatamam? E o zaman? Bastan beri lafı buna mı getiriyorum yani? Anlatamazmışım...

çoktan seçmemeliler

2010-10-16T00:36:00.000+03:00

Kamburluk tabiatımda var. Arkadaş arasında lafı geçti mi aynı dudaklarımda uçuk vuku bulduğunda yaptığım gibi dünyadaki kötülükleri sebep olarak öne sürüyorum. Anneme göreyse asıl sebep lisede çok ders çalışmam. Ama bana kalırsa daha derinlere inmek lazım; mesela bir yaşamı cüneyt'e zehir etmek aracı olarak kuzenler... Hülasa kamburluk zor zanaat, ama tadına doyum olmayan bir zanaat. Ama Ankara Hukuk'un öylesine sıraları var ki insan ağız tadıyla kambur duramıyor yemin ediyorum (Geçen senenin sonunda çok sponsor bir bankamızın stajyerlik sınavı vesilesiyle gidesim tuttu, oradan biliyorum). O yüzden millet olarak birlik ve beraberliğe en çok ihtiyacımızın olduğu şu günlerde, gençler üniversite tercihlerini aman diyeyim dikkatli yapsınlar. İktisat, işletme gibi çoktan seçilmemeli bölümleri seçerken dikkat etsinler, zira burada yaşam şartları gerçekten çok ağır. Misal, en basitinden, bir staja başvuruyorsunuz, önünüze genel yetenek diye bir sınav koyuyorlar; sizin aklınıza yetenek deyince yazmak gelir, çizmek gelir değil mi? Ama öyle değil. Şükür az çok biliyoruz kendimizi, ekseriya sağda solda da söylüyorlar, bir miktar kabiliyet sözkonusu. Ve fakat genel yetenek sınavı dediklerinin yeri çok ayrı, kendisi bundan çok daha derin bir mevzu, bense yüzmek denince akla en son gelecek kimseyim, bilen bilir; MAKARNASIZ ÇIKMAM ABİ. Neyse laf oyunlarıyla iki paragraflık meseleyi uzatıp Kahramanmaraş dondurmacısı triplerine girmeyelim; tavsiyem aşikar: Babanızın şirketi varsa işletme okuyun, yoksa sayısal ellerinizden öper.

Bence zaten hayat, en azından sözkonusu bensem, alışveriş listesi gibi bir şey olmalı. Elime bir kağıt tutuşturulmalı, o kağıtta şunu şunu yap, şunu şunu al demeli, ben de buna harfiyen uymalıyım. Zira diğer türlüsü en kötü karardan da kötü. Bir de orada burada duyuyorum da duymazdan geliyorum. Ama eğer hakikaten doğanın doğal seleksiyon diye bir kabiliyeti varsa ve ben böyle bir inovasyondan yararlanamıyorsam alacağı olsun. Saçımda yedi beyaz varsa altısı kararsızlıktan, biri de yeni çıktı matematik yandalı yaptığımdan olacak zaar.

namusu bunca iş arasında aramak

2010-09-27T22:25:00.003+03:00

bir buradan sıkılmıyorum, diğer her yer nasıl sıkıcı nasıl sıkıcı...

bu da böyle bir siftah olsun.

aşk-ı memnun

2010-06-06T03:15:00.001+03:00

Bizim evde, istisnasız her yaz, evvelki senenin defterlerinden, kitaplarından, dergilerinden atılacakları ayıklama görevi bana düşer. Bunun iki sebebi vardır. Birincisi, benden başka kimse bu işe talip olmaz ve diğer her şey gibi bu da default olarak anneme yüklenmiştir. İkincisi, daha önceki yıllarda tecrübeyle sabitlenmiştir ki ayıklamayı başkası yaparsa benimle ayırdıkları konusunda ters düşmesi ve benim bundan mütevellit olay çıkarmam kaçınılmazdır. Benden yana sorunsa, en faydasız nesneyi bile bir gün bir işim düşer ümidiyle saklama eğilimim - ki ilginçtir, aynı ben, bir insanda başka bir insan için aynı meyli görünce kıyameti koparırım. Bugün mesela, yine sözde atılacak dergileri ayırıyorken, taa ilkokul yıllarımda aldığımız bir kitabı hatırladım, hatta canım çekti, o an orada açıp okuyasım geldi; ama zamanında ona da yazık etmişiz. Ayıklama mevzusu da başka bahara kaldı haliyle, bahar diyorum çünkü öyle güzel bir yağmur yağdı ki bugün yaza yakışmaz. Sonra Facebook’ta arkadaşlarımın yaptıklarına göz gezdirirken bir an liseye gidesim geldi, lise hayatımsa nakil sebebiyle dörtte üçlük yerinden ikiye bölündüğü için birini seçmem gerekti. Ve ilginçtir belki de ilk kez ikinci kısmı seçtim. “Keşke onu da saklamış olsam zamanında.” dedim. Sonrası gereksiz mukayeseler…

“Devam et ama nostaljinin son ucu melânkolidir.” demiş Orhan Okay, Nazan Bekiroğlu’na bir mektubunda. Biraz nostalji iyi, hatta bazı bazı melânkoli de güzel; ama bunun da bir dozu olmalı, günde iki kez birer kaşık gibi mesela. Daha fazlasına maruz kalındığında söz konusu yan etkilerin mesuliyetini kimse kabul etmemeli. Hatta aynı şekilde Bon Iver bile reçeteyle dinletilmeli, For Emma mesela yatmadan önce tok karnına bir kere. Çünkü şu ikinci dinleyişim ve iyi şeyler hissetmiyorum.

muhtelif olsa da olur olmasa da olur

2010-05-18T18:33:00.003+03:00

Önceki postun aksine son günlerde muhtelif sebeplerden ötürü mutlu oluyoruz. Bu bazen radikal kararlarınızın su yüzü ettiği gerçekler oluyor, bazen dünyadaki gelişmeler oluyor, bazense çok sevdiğiniz bir hocanızın ortada hiçbir sebep yokken "seni seviyorum." demesi oluyor. Oluyor öyle.

muhtelif olmayan sebepler

2010-05-18T11:38:00.003+03:00

Bana da oluyor, olmuyor değil. Birinin yazdığı bir şeyi görüp kendi kendime "Aa aynı ben." diyorum. Ama biri çıkıp başka birine "İnanmıyorum, uzun zamandır yazmak istediklerimi yazmışsın. Benzer şeylerden ben de rahatsızım." demiyor mu? O zaman fitil oluyorum. En basitinden Sabahattin Ali'nin bir dediğini gören J.D. Salinger, "Üstad çok haklısın. Yeminle bana da oluyor aynı." der miydi hiç? Demezdi. Biz de demeyelim. Önce bir kendimiz diyelim, sonra başkasının da aynısını dediğini görünce "Bak ben de demiştim." diyelim. Ki zaten ben de bu "Aynısını düşünmedimse"ciliğimden ötürü yazamıyorum kaç zamandır.

derdime çare baytarım yok

2010-04-07T03:36:00.003+03:00

Peşinen itiraf edeyim; isyanımda bir parça da olsa Sezen Aksu’nun Amerika’da verdiği konserin payı var. Ama kabahatin büyük bir kısmını şu sıra ‘spring break’ diye tabir edilen bir tatille öğrencisinin gönlünü hoş etmek derdindeki okuluma yükleyeceğim, af buyrun. Blogu okuyan çoğu arkadaş ile aynı derslere girip aynı çan eğrilerine tabi tutulduğumuz için bazen üstü kapalı yazmak zorunda hissediyorum, ona da af çıksın çıkmışken. Ama bu derdimi istiyorum ki oradaki 73 izleyici de bilsin, gitsin kendi eşine dostuna anlatsın, mümkünse bir günlük bütün pozitif enerjisini en yakın kargoya verip bizim kampüse yollasın.

Malumumuz, -muz diyorum zira kimsenin tutup bizim okulun haberlerini takip edecek hali yok- bu seneki Mayfest’te Bengü, Murat Boz ve Manga’nın sahne alacağına dair bir söylentidir aldı yürüdü. Dereyi görmeden şorta kapriye sarılmanın akıl kârı olmadığının farkındayım. Ve fakat söylenti de olsa bir mevzuuyla ilgili ileri geri konuşmanın verdiği hazzı hiçbir şeyde bulamıyorum, elimde değil. O yüzden tekrar af buyrun.

Bengü ile ilgili ne kadar konuşsak da durmak bilmeyeceğini, onu durdurmak için Serdar Ortaç’ı durdurmamız gerektiğini biliyorum. Üstelik ne kadar eleştirirsek eleştirelim; söz konusu sınavlara müteakip bir Cuma gecesi dışarı çıkmasıysa veyahut dünyanın en tırto bir yılbaşı eğlencesiyse, muhtemelen gidilen çoğu mekânda ilk yardımımıza koşan o. Bir de buna oda arkadaşımın bitmek tükenmek bilmeyen Bengü aşkını ekleyince kendisi ucuz da olsa kurtulmuş sayılıyor (Af buyur Eralp, seni de açık ettim). Bir diğer meslektaşı Murat Boz ise onun kadar şanslı değil, antipatim taa kendisine üfleyen arkadaşlarımıza püflediğimiz yıllara kadar gider. Aradaki albümlerini, şarkılarını bir şekilde görmezden gelirim de, La Fontaine’ci çocuğun klibine “Genç arkadaşımıza yardımcı olmak boynumuz borcu” minvalli bir açıklamayla sırf ekranda görünmüş olmak için musallat olduğu günden beri nazarımda etkisiz elemandır. Manga içinse durum biraz daha umut vaat edici; zira kardeşimin yeryüzündeki en sevdiği grubu ne kadar sevmeyebilirim ki?( Tabi on yaşındaki çocukların sevgilisi olmanın sadece Keremcem’e has bir başarı indikatörü olduğunu düşünürsek Manga’nın aslen ağlanacak haline gülüyoruz.) Bundan üç hafta kadar sonra muhtemelen elimde bu üç konserin de bileti olacak, çünkü kimse kusura bakmasın ama “Koskoca Mayfest’te bi konsere bile gitmedi.” dedirtmem kendime. Ama bütün şarkılar çalışmadığım yerlerden çıkacağı için Ankara’ya varır varmaz çalışmaya başlamamda fayda var. Hatta Manga'ya hazır İzmir'deyken kardeşimle çalışsam kimsenin gıkı çıkmaz. Bengü'yü Eralp'le hallederiz, hallederiz derken çalışırız; Murat Boz ise son gece sabahlanmalık, öbür türlü namümkün.

Neyse, velhasılıkelam, iktisat serüvenim yeterince can sıkıcı değilmiş gibi bir de reva görüldüğümüz isimler bunlar olunca soluğu burada aldım. Tabi hata bende de olabilir. Son zamanlarda yanlış grupları dinliyor, yanlış kitapları okuyor, yanlış insanlarla geziyor olabilirim. Ama ya öyle değilse? Ya gerçekten şu üç isim bizim okulun vitrinine tamam da iklimine ııh, hitap etmiyorsa? Ya da belki bütün bunlar shuffle’da art arda Eleanor Rigby, Strawberry Fields ve Ob-la-di Ob-la-da çalmasıyla alakalı. Hepsi birkaç saliselik galeyandan ibaret belki, kim bilir? Zaten bu da dert edilecek şey mi değil mi? Ama işte “herkesin kederi gailesi boyunca.” Af buyrun. Öperim.

öyle.

2010-04-06T02:18:00.006+03:00

mezun olduğum ilkokulun zamanında çok sevilmeyen müdürü, facebooktaki gruba gelip bunu yapmasa da olurdu:

*en üstteki de eski alt komşumuz.

**neden öyle isimleri falan karaladım bilmiyorum. belki diğer tonlarca bloggerdan bir özenti. yoksa yerimiz yurdumuz belli.

kariyer.ne

2010-03-22T14:46:00.002+02:00

Son günlerde, Radikal'in 'Y kuşağı araştırması'nda gözden kaçan kimi ayrıntılar, mikroekonomi derslerinin de yardımıyla tek derdi ‘utility’ olan müstakbel ekonomist bendenizin gözüne kaçıyor. Tabi ben böyle istikbalde dahi müstakbel kalabilecek bir ekonomistten söz açınca Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlılığımdan sual olunmasın, zira ÖSS puanımız yetse biz de istikbali göklerde aramasını bilirdik.

Mevzubahis araştırma, kişisel gelişime yürekten inanan nice Türk genci için küçük çaplı bir 'kendine dev aynasında değil boy aynasında bi bak'ma seansı. Zira evet, biz de-jenerasyonum olarak masa başı işleri sevmekten utanırız, ama bundan utanmaktan utanmayız. Google görsellerinde Google ofisini aratmak da yine bize has bir özellik, bu da doğru. Rengarenk masalar, armut koltuklar, sanki her üç kafeden ikisinde yeterince yokmuşçasına armut koltuklar, minimalist tavırlar, bilmemneler; hepsinden alabildiğine var hamurumuzda. Öte yandan kendimize güvenimiz X kuşağının kendisine güvenini yerle bir eder, her Türkün hem asker hem marketingci doğacağına inanırız, iş başvurularımızı da zaten buna göre yaparız. Finans mı? O da neymiş? İki ayda bir ikramiyesi olmayan işyerinde çalışmak diye bir şey insan haklarına aykırıdır nazarımızda. Ha bir de sosyal ağlar bizden sorulur. Hatta bütün bu sorular formspring.me’de sorulur, o derece. Formspring.me’de sorulamayanlarsa msn konferanslarının laf aralarında kaynar gider. Sigara molalarının, kapı çarpmaların, çarpan kapıya yetişmelerin, başkana zorla yetişmelerin, bir yetişkin olmadan yetişmelerin, ha bi de güya tarafsız olmaların sebebiyet verdiği o hengamede kaybolur gider.

Biz, Y kuşağı olarak, aralıksız gülmenin iyilik olarak addedilmesinde bir beis görmüyoruz. Bunun bir ‘zero-sum game’ olduğu gerçeğini GPE derslerinin teoride kalan tespitlerinden öteye taşıyamıyoruz. “Ya ama olsun, öyle deme”li, artık hümanizmanın yeryüzündeki son temsilcileri annelerimizden bile duyamayacağımız repliklerin biz henüz lise yıllarındayken kabak tadı verdiğini unutuyoruz. Ne oluyorsa oluyor, ve böyle, oturduğumuz yerden, kahvehane köşesinden mesela, ya da çalışma masasından, çift kişilik yatağımızdan, hiç olmadı EGO kuyruğundan, konuşarak dünyayı kötü olduğunu düşündüğümüz adamlardan kurtarabileceğimize inanıyoruz. Kötü olduğunu düşündüğümüz adamın boşalan koltuğuna oturmak içinse gün sayıyoruz. Ama onu karıştırmayın şimdi, o ad hominem bize göre.

Sonra neden insan sevemiyorsun oluyor? Neden mütemadiyen gerginsin? Niye bıraktın ya kulübü, iyiydik? Niye mesela orada herkes geyik yaparken senin basiretin bağlandı?

Bizim jenerasyonun kariyerle imtihanı...

Milliyetçi Düşünce Kulübü.

2010-03-08T13:30:00.003+02:00

Bir İngiliz için fazla esmerim. Bir Alman'a göreyse fazla çelimsizim. Zaten aksanım bir Amerikalınınkinin yanına bile yaklaşamaz. Sonra kemerli burnum, düşük omuzlarım, hakeza özgüvenim. Oturup Türklüğümü yere göğe sığdıramamak, Türkün Türkten başka dostu olması ihtimalini istatistikî olmayan verilerle kanıtlamaya çalışmak sanırım tek çıkar yol. Ama aynı Türklüğün kıyısından köşesinden bir yerine yabancı öğrencinin kaşına gözüne hayranlığı, elini omuzuna koyma sevdasını, onunla yurda kadar yürümek için can atmayı da iliştirmekte fayda var. Zira böylelikle ben ve benim gibi bir sürü akranımı aynı çatı altında toplamak mümkün. Ardından yakıp sabun yapmaksa en az askerlik kadar kutsal bir görev. Ya da toplamakla uğraşmak zor gelirse daha kolayı da var, exchange office diye bi şey kurarsınız, abazanov kardeşler zaten soluğu orada alırlar. Hal böyle olunca gelecek yıl bu vakitler Portekiz’de olabilecekken olmama ihtimalim çok yüksek, çok istatistikî. Işıl'ın Milliyetçi Düşünce Topluluğu'na üye olmayı talep etmesiyse abesle iştigal.

başka dilde aşk: love diye biliyorum ama sen bak yine de.

2010-01-30T12:09:00.002+02:00

Diğer okullardaki bir sürü arkadaşımın kafası en az Jay Leno'nunki kadar rahat. Benimkisiyse Conan O'brien'ınki kadar dışavurumculuktan uzak bir üzüntüyle boğuşuyor, amiyane tabirleyse bin beş yüz. Onların okulları ellerine ders programlarını verip evlerine yolluyor. Benimkisiyse günün kendi belirlediği bir vaktinde istediğim dersi seçme ve seçilme hakkı tanıyor bana. Bir nevi "seçmece karpuz" vs. "ablacım seçtirmiyoruz biz veriyoruz." vakası. Vaka bu kadarla kalmıyor tabi. Hayriyesi kulağa geldiği kadar hoş değil, zira öğrenci milletinin hırlısı var hırçını var; böyle olunca da herkes bir süre sonra hop dedik Ayhan. O kadar ki Facebook'ta okulun ders seçme sistemini lanetleyen bir grup bile açmışlar. İnsan kendi kazdığı tuzağa düşer mi? Bizim okul düşüyor işte, ama çırpınışımız nafile; kütüphanesinin internet sistemi için Bliss'te (Bilkent Library Information Services System) ders sistemi içinse Stars'ta (Student Academic Information Registration System) karar kılan bir okulun dış görünüşe verdiği öneme değinmeye bile gerek yok sanırım.

***

Türkçe'ye hakimiyetimizden sual olunmaz, olunacağı an kavga çıkarırız, kana gövdeyi götürtürüz. Ama ben ve benim gibi nice genç, GPA kaygısından olacak zaar, Türkçe dersinde söz konusu kitap özetleri olunca Ekşisözlük entrylerine tamah etmiştir. Yine aynı kaygıda seçiciler, Çince'yi "piyasanın en çok rağbet gören dil derslerinden biri" payesine layık görmüşlerdir. Bütün o İspanyolca, Fransızca ve hatta Almanca sectionlarının çoğu benzer dünyevi kaygılardan ötürü daha ilk günden doldurulmuştur. Tabii ki at eti yemenin de bir bedeli var; bir süre sonra geriye sadece CV'ye yazılacak bir satır cümle, görünce anımsanacak üç beş kelime ve Transcript'teki birkaç kredi kalıyor. Bu yüzden aldığım dil derslerine dair bir beklentim yok, biliyorum ki dönem sonunda da ilk günkü mallığımı muhafaza ve müdafaa edeceğim. Ve işte sırf bu yüzden "Keşke Yiğit Bulut ve tartışmacı arkadaşları başka bir dilde aşka gelseler tartışırken." diyorum. Hangi dil olduğu hiç önemli değil, cidden. Zira ben her halükarda Fransız kalırım, tabiatımda var bu, Basic French aldığım halde.

Güme gittim gelicem.

2010-01-22T01:06:00.000+02:00

Biyoloji, hukuk, mühendislik ve ekonomiyle kıyısından köşesinden alakadar 4 genç erkek olarak belki de en büyük ortak noktamız Teoman’a şarkı yazdıramayacak olmamız. Neyse ki egomuzu bundan etkilenmeyecek kadar serin yerlerde, Teoman gibilerin ulaşamayacağı kadar yüksek raflarda muhafaza ediyoruz. Dahası birkaç alengirli söz, biraz tatlı dil ve pek tabii birazcık da torpille Woody Allen’a filmimizi çektirebileceğimize inancımız da tam. Bizde süper kahramanlarda olması gereken her şey var. Hitabetimize diyecek yok. Konuşmalarımızın bir kısmında konu dönüp dolaşıp “formaldehit”e geliyor. Dark Knight izlerken uyuyakalıyoruz. Facebook’ta video paylaştığımızı görenin başına ödül koyduk. Avatar’ın kişisel bir mesele haline dönüşmesi sürecinde hakkımız ödenmez. Hakkı demişken de her Hakkı Devrim konusu açıldığında benzer demeçlerle kendisini yere göğe sığdıramıyoruz. Yabancılardan alıp geri veremediğimiz tek şey dizileri ve indie grupları. Kimi gruplarlaysa tek şarkılık münasebetlerimiz vaki. Söz konusu yabancılar olunca refleks olarak Türklüğümüzle övünüyoruz, sınav dönemlerinden ibaret olsa da çalışıyoruz da çok şükür, güvendi egoydu en başta değinmiştik zaten. Sözün özü 5e bölünüp 1parçası yenmiş elmadan geriye kalan dilimlerden bir farkımız yok. Yani aslen birbirimizden farkımız var ama yok; yani şöyle: hepimiz belirli aralıklarla hakkımızın yendiğini ya direkt olarak yüzünüze ya da kurgu içerisinde laf arasına yedirerek de olsa deyiveriyoruz. Aslında yanlış anlaşıldığımızdan, eskisi gibi olmadığınızdan dem vuruyoruz. Oysa albümleri bekledikleri ilgiyi görmeyince boku dinleyiciye atan U2’dan almamız gereken önemli bir ders var ve biz bunu ıskalıyoruz: Özeleştiri diye bir şey yoktur, varsa da ceketini almış gitmek üzeredir, gidecekse bırak gitsindir, dönmezse o zaten hiç senin olmamıştır. Sırf bu yaşanmışlıkla bile eminim ben ve benim gibi bir sürü blogger (evli ve bir çocuk sahibi olanlar dışındakiler), kişisel gelişime olan azıcık inancımızı da yitirdik. İnsanın dönüp kendine bir bakması diye bir şeyin ihtimali bile dökülecek çokça kana işarettir. Ama dedik ya, bir yaşanmışlıkla gidecekse o inancımız zaten hiç bizim olmamıştır. Hakeza sırf bir U2 mevzuuyla gaza gelip özeleştirinin ipini kaçıracak adam da değiliz. İçime serpilen suyun da etkisiyle rahatlıkla söyleyebilirim ki “ben bunları hak etmedim.”

ben bi bok yedim..

2010-01-17T02:13:00.005+02:00

İkili ilişkilerdeki başarısı artık iyice sorgulanacak noktaya gelmiş biri olarak kendimle yüzleşeli beri çok radikalim; bunda Pınar Öğünç’ün de payı vardır belki, bilemeyeceğim. Küçük ama çok etkili olduğunu düşündüğüm kararlarımın arasında ipodumu kardeşime vermek de vardı, hatta belki tek kararım da oydu. Bu yolla hem onun bütün gün Manga dinlemesine olanak sağlayacaktım (10yaşındaki bir çocuk için Manga en değerli hazinedir.), hem de kendime insanlarla konuşmaya ayırabileceğim ekstra vakitler oluşturacaktım.

Dahası da vardı. İçine girdiğim bataklık sandığımdan da tehlikeliydi. Indie dedikleri müziğin bir ucundan bir ucuna zarar görmeden gidebilen yoktu. Etiketlerinde chamber pop yazan milyonlarca gruba karşı ben tektim ve bu adamlar yemiyor içmiyor albüm yapıyorlardı. O lise yıllarıma has cehaletin saadetinin milyonda birini Belle and Sebastian bile tattıramıyordu artık-ki onu da 500Days of Summer harcayacak olmuştu da zor kurtulmuştu. Belki The Decemberists vardı ama o da bugün var yarın yoktu. En nihayetinde ben bir karar vermiştim, ipodumu kardeşime verecektim, o gruplar oralarda bir yerlerde yine müzik yapmaya devam edeceklerdi ama benim umrumda olmayacaktı bunların hiçbiri. Sadece Alınan Dosyalarım’da birkaç arkadaş tavsiyesine yetecek kadar yerim kalacaktı.

İşte tam da böyle düşünürken oturup 2009’un muhasebesini yapmaya başladı bütün o dergiler, siteler vesaire. Ve bütün listelerin en yukarılarında Phoenix gibi, Grizzly Bear gibi ipodtan aşina olduğum isimler vardı. Bunlar hunharca dinlediğim bir sürü isimden sadece birkaçıydı. İşte kimilerinin falsetto diye çağırdığı şeyin kontrolümün tamamen dışında bir şekilde evimizi sardığı an, o andı. Kendimden ne kadar büyük bir şey beklediğimi fark ettiğim andı bu. Hayatımın en büyük pişmanlığını yaşıyordum (cidden boğaziçine gitmemekten daha acı). Sadece dizilere has bir her şeyi bok ediş anıydı. Kahramanımızın basiretinin bağlandığı, senaryonun bir hatayı daha kaldıramayacağı, babasının yüzüne nasıl bakacağı andı. Halbüse hani herkes ikinci bir şansı hak ediyordu? Gideyim, kaderin böylesine söveyim, sonra da son bir kez Yankee Bayonet dinleyeyim.

üç, beş ve lafları.

2010-01-09T04:01:00.001+02:00

A young girl was walking her dog one evening in the neighborhood. The weather was cold. She had her head buried in the hood of her coat. A car came up the hill, travelling at an easy pace in the left lane. Apart from the car in the right lane, slowly climbing the hill, there appeared no one out and about on this chilly night.

The car on the left slowly accelerated from 50, climbing up to 70, 80, 90 on this empty road, overtaking the one on the right. By the time the driver realized that there was someone in the middle of the road, it was too late to brake. The young girl and her dog were both hit by the car travelling at 90 km/hour. The impact threw the girl and the animal up into the air. Then they both fell, crashing down onto the sidewalk.

This is not an excerpt from a horror film. This is a true event which happened on the evening of December 17, 2009 at Bilkent University, on the road up from the main gates of Main Campus.

The dog is now dead. The young girl, in her teens, has been declared to be in a state of brain death, where she still breathes with the aid of a life support device. The medical authorities are waiting for the parents' decision to unplug the breathing unit.

What about the driver? How does one live with this destructive deed for the rest of one's life?

WHY does anyone have to speed? WHY is it not possible to ensure safe driving in a university where the best brains of the country come to receive the best quality education?

What is the answer, what do you think?

Okul gazetesinde böyle bir şey yayınlanıyor. Bazısı buna ulaşım biriminden bir haber der, ben yakarış demeyi yeğliyorum. Ardından Bilkent köprüsünde okul servisi kaza yapıyor, arkadaşımla beraber ödev yapma fikrinden çok daha önemli şeyler olduğunu fark ediyorum, onun sağlığı gibi. Virgülden sonra ufak bir manevrayla güzelim cümleyi devrikleştirmem konusunaysa hiç girmiyorum, görünmez kaza.

Ehliyetini bakkala borçlu bir babanın oğlu olarak araba sürmenin ne demek olduğuna dair edecek iki güzel lafım yok. Babamın da yok. Zaten teybini açıp içinde saatler geçirdiğim bir arabamız da yok. Öte yanda bir tepenin üzerine kurulu bir okulda, bisiklete binmenin Erasmuslu günlerin hayallerinde kaldığı, okul otoparklarıyla ilgili galerili esprilerin öğrencinin tek eğlencesi olduğu şu günlerde çevremdeki herkes, arabası olsun olmasın, ehliyet alıyor. Alıp da ne yapacaksınız bu kadar ehliyeti, siz de bilmiyorsunuz, birileri “al lazım olur” demiş bırakmış.

Trafikle ilgili neden Belirli Günler ve Haftalar kitapları dışında yerlerde de şiirler yok? Anlamıyorum. Mesela, Neyzen Tevfik veyahut o şiiri aslen yazan adam her kimdiyse, Be Hey Dürzü'nün bi yerine de trafiğe dair bi şey sıkıştırsaydı belki şu gün çok daha farklı lokasyonlarda olabilirdik. Lokasyon demişken, acaba dünyada da durum böyle mi merak ediyorum. Yurtdışına vizeyle pasaportla falan uğraşmaya üşendiğim için çıkmadığımdan televizyonda gördüğüm kadarıyla bir yorum yapabiliyorum dünya trafiği hakkında. Hırsız-polis kovalamacalarının ana haber bültenlerinin "böyle kovalamaca görülmedi" kısımlarında sıklıkla izlettirilmesi muhtemelen bize has bir şey. Şu günlerde Avatar'a hayran olmakla, James Cameron'a methiyeler düzmekle meşgul olan dünyanın gerizekalı kalanı sanmıyorum ki birbiri ardında koşuşturan arabalardan zevk alıyor olsun.

Evet, başkalarının dertleriyle dertlenmek “kalabalık yalnızlıklar”la boğuşan Ankara insanının yegane avuntusu. Onların ülkenin geri kalanındaki temsilciliklerindeyse durum çok daha vahim: Ankara’dan, İzmir’den, Mardin’den, Adana’dan kalkmış İstanbul trafiğini konuşuyor insanlar; bizzat gözlerimizle görüyoruz, ağzımızdan çıkanı duyuyoruz. Gerine gerine köprüde geçirdiğimiz vakitten, gideceğimiz yere kaç vesaitle anca gidebildiğimizden, iş saatine denk gelmenin cehennem azabından bahsediyoruz. Kraldan çok kralcılık da sanki salt bize has bi şeymiş gibi hissediyor böyle olunca insan.

Tüm bunların dışında, yurdum odasında aklını finallerle bozmuş benim içinse araba modifiye edilen oyunlar satranç kadar sıkıcı. İkisini de defaatle denedim ama olmadı. Ben zaten topluma taşımanın kutsallığına, kolektif şuurun bir gün elbet çıkıp geleceğine falan inanıyorum. Bi de bugün Can Dündar'ı gördük sinema kuyruğunda, Soul Kitchen'a girmedi, muhtemelen Yahşi Batı'ya girdi. Çok şükür hiç hissettirmedim ünlülüğünü, doya doya yaşatmadım o gururu, Londra’da salınıyormuş gibi hissettirdim adama yüzüne bile bakmayarak. Ama dua etsin yanında kadın vardı, yoksa bilirdim bozmasını “köşeden tırto tırto atıp tutması kolay mıymış?” diye. Bi de televizyonda şişman gözükmüyormuş, neyse o.

rakamlarla ikibindokuz.

2010-01-01T01:01:00.004+02:00

Yaklaşık 12gün sonra Bilkent’te bir dönem daha bitmiş olacak. Bence geçmiş yılın muhasebesini yapmak dans ederken yanındakinin kulağına bağırarak icra edilmesi gereken bir şey ama bu fırsat bu yıl da elime geçmediği için derdimi blogta anlatmak durumundayım. Zaten bütün bir yıl yokmuş gibi davrandıkları Serdar Ortaç gibi, Bengü gibi şarkıcıların yılbaşı eğlencelerine bilet bulma telaşına düşen arkadaşlarımı da hiç anlamıyorum. Iron Maiden yılbaşı konseri vermiyor muymuş?

Geçtiğimiz dönem itibariyle konsümır sörpılasıydı, pırodüğsır sörpılasıydı derken kendimi bir anda niptuck’tan aşina olduğum çıkar çatışmalarının arasında buldum. Ancak müstakbel bir ekonomist olarak bildiğim bir şey var ki o da “İKTİSAT ÇOK SIKICI YA TEORİLER ÜZERİNE KURULU Bİ DERS”. Zaten iktisat, bir işletmeci olarak Nazlı Yünileverli Olucak’ın bakış açısından bu denli sıkıcıyken bir de partileriyle ünlenmeye çalışan ve içinde nazlının olucağı bir kulüpte bulunmam abesle iştigalden öteye gidemezdi. Ben de hiç durmadım, kulübü bıraktım. Benim için geçmiş yılın en güzel hareketi budur. Onun dışındakiler yıl 2009 olmasaydı da olabilecek şeylerdi gibime geliyor.

Ha bi de unutmadan, kendisinin lisedeki halinden bahsederken “akşam kuru fasulye pilav yiyip annemden ‘terliğini giy hasta olacaksın’ zılgıtı yiyip sabah arkadaşlarıma ‘annemlerle olmuyo ya’ muhabbeti çekiyodum” şeklinde cümleleri iktidar kaygısı olmadan kurabilen insanlarla tanıştım, onların bloglarına da denk düştüm. Bu da iyi gibi bi haber.

+rep

2009-12-27T02:32:00.002+02:00

her şey kardeşimin 2012'yi izledikten sonra "abi kesin git. süper, aynı yarından sonra gibi." demesiyle başladı. benim ikisinin de yönetmeninin aynı olduğunu, hatta aynı yönetmenden 10.000bc gibi bir filmin de çıktığını bildiğimi bilmiyordu. sonra başka bir yerde başka biri ıssız adam'ı izleyip plak almaya girişti. soluğu sahaflarda aldı. ötede tuna kiremitçi roman yazmayı bıraktı; ve fakat romanına film çekmeye kalktı. daha düneyin paranormal activity'den "abi 10bin dolara mal olmuş 100milyon dolar hasılat yapmış film ehehe" diye bahsetti başka bir arkadaşım. yetmedi, nice dost bildiğim insan "abi senaryoya bakma. ben sadece görsel efektler için gittim. müthiş film bence. sen niye sevmedin ya?" diye belki on belki yüz belki bin kez avatar'ı savundu, ayaküstü nasıl kraldan çok kralcı olunurmuşun dersini verdi. elden ele yapılan recep ivedik fragmanları, fake titanic-2'ler, cem yılmaz'ın iki dudağının arasına bakmalar, "neşeli hayat pek komik değil yaa. çghb ekibinden daha komik bir şeyler beklerdim."ler, "vavien'e de gitmek lazım. baya övdüler."cilikler yalnız ve tırto ülkenin son döneminin yürek burkan öyküleri. ben nasıl film eleştirilir bilmiyorum. ama nasıl film övülmeyeceğine dair bir fikrim var.

optimus price

2009-12-11T05:40:00.001+02:00

Biz, ödevlerimizden arta kalan zamanlarımızda gidebildiğimiz kadar çok kulübe gidip gülebildiğimiz kadar sahte gülüp becerebildiğimiz kadar kalın cvler oluşturan Bilkent öğrencileri olarak yeni açılan nanoteknoloji binasının duvarındaki nazar boncuğunu dert edinirken gram gocunmayız. Daha bugün Odtü için “bugün yine bir şeyi protesto ediyorlardı.” diyen adamların farkında olmadan küçümseyen bakışları arasında, “kalabalık yalnızlıklar” ekolünün son mohikanlarıyla kol kola, tam da Polat Alemdar fütürizme yüzyılın ayarını “Sonunu düşünen kahraman olamaz.” diyerek verdiğinde, kendimizi boşlukta bulabiliriz. Hatta çok ilginçtir; blogtan bile soğuyacak olabiliriz. Bu fırsattan istifade fırtlayan geniş zamanlar içinse sanal bebekler öneriyoruz. Ve işte tam da bu vakitlerde insanın canı İstanbul çekiyor. Ömer zaten jeopolitik konumuyla 5duyuya da hitap edebiliyorken bir de Okşan’ın Beşiktaş’ta eve çıkması durumu yok mu? Ah o durum yok mu?

bucaLi_pich_1905

2009-11-24T00:16:00.002+02:00

10lu yaşlarının henüz başındaki kardeşim evet-hayır'lı sorularıma "yes turkey 2004" diye cevap veriyor. bilgisayarımda clocks yok diye bana atar yapıyor. msn profil resmini the beatles'ın abbey road albüm kapağı yapıyor. öte yandaysa ben ezel'de kişisel iletilik replik arayadurayım. arkadaşımın yeni aldığı arabasında, aradan geçen zamanda boşladığım "bucalı"lığımın içini nasıl doldururum diye düşüneyim. dirseğimi camdan sarkıtayım. cızır cızır çalan şarkıya eşlik ederken geçen güzel liseliyi ıskalamayayım. waffle yerken "bunun pidesi kuru baya." diye iskender döneri afiyetle anayım. facebookta çok uzayan muhabbetleri "BURADA ZOR OLUYOR MSN VERSENE" diye sonlandırayım. empati diye bir şey var literatürde belki ama bu çok başka bi şey, benim halimden anca bucalı anlar.

bill knew.

2009-11-22T00:50:00.001+02:00

Cuma günü saat 14.00 itibariyle istatistik quizinde olmam gerekirken ben bir elektrik-su-telefon faturası sırasında 20küsür kişinin arkasındaydım. Aslen bilime olan saygım aile içinde ün yapmış durumda, ama konu Confidence Interval olunca bana bi haller geliyor, körvün yanından geçmiyorum diye türlü triplere gark oluyorum. Yine de bu yoğunluktan arta kalan zamanda sizden bir ricam olacak: Gribi ölen insanlardan, Sabri’yi isabetsiz ortalardan, dünyayı Türkiye’den, hayatı kariyerden, Avea’yı mesajdan, Ipod’u Muse’dan, cool’luğu mezhep genişliğinden, dünyayı oğlundan, Snow Patrol’ü Chasing Cars’tan, ekonomiyi alıp vermekten ibaret gören nice insana denk geldim son günlerde. Halbüse çok değil iki-üç istatistikle hallolacak olay bu. Herkes bir ucundan tutsa yeminle halledilir, bu insanlara günleri gösterilir. Biliyorum çok yoğunsunuz ama benim de şu an çay içmem gerek.

Who fucking loves New York? Who is the biggest fan? Who is a fiery cheerleader caught in some un-New York foreign land?

2009-11-12T14:08:00.005+02:00

makro dersimin ilki iptal edildiği için saat 1i 40 geçeli beri 306nolu bilgisayar labındayım. okuldaki 2.yılımın ta en başında, ankara'ya henüz gelmiş ve yeni yurduma henüz yerleşecekken ve sabahın köründe yurt kapalı olduğundan bahçede boş boş otururken gördüğüm o kız. o vakit yanında annesi vardı, oturacak yer bulamayınca uykusuz'un otisabili sayfasını zayi edip annesiyle üzerine oturmuştu. o zaman ben onu çok tatlı bulmuş, hatta ilerde eralp'e anlatmak için zihnime küçük küçük notlar düşmüştüm. eralp'e gösterdiğimde de "tahmin etmeliydim." minvalli bir cevapla karşılaşmıştım. zaten bizim hep "şaşırmadım"lı bi dialogumuz var, bilemedim gitti.

neyse yine ben, üzerinden çok geçmeden, bu pofuduklu gibi kızın yanındaki oğlana "ben kaç yıldır sosyalizmi anlatıyorum biliyor musun?" dediğini duyacak ve ondan soğuyacaktım. bereket onu henüz sigara içerken görmemiştim, zira mevzunun tuza bibere falan ihtiyacı yoktu.

aradan geçmiş birden fazla yıl, o kız şimdi bilgisayar monitörünün tabiri caizse götgöte olduğu diğer bilgisayarda. sağında ve solunda birer tane arkadaşı. kendisine dair bildiğim tek şeyse zamanında "ben kaç yıldır sosyalizmi anlatıyorum biliyor musun?" dediği oğlanla şu anda çıkıyor olduğu. demek böyle şeylerden etkilenen erkekler de var.

neyse gözlüklü şirin, arkadaşlarına onlardan bir dönem önce aldığı derse dair ne biliyorsa yarım saattir falan anlatıyor. körvün neresine denk düştüğü halde neden sene sonunda b aldığından tutun da şu an unuttuğum çok alakasız bir başka gereksiz bilgiye kadar. onu suçlamıyorum, bunu ben de yapıyorum. bir dersi birinden önce almayagöreyim, önü alınamaz bir canavara dönüşüyorum. makroda çok oluyor bu mesela, "nedim mi? baya zorlar o yaa.", "mühendisler falan da alır sizle. körv hayvansal çıkar.", "adam mühendismiş zaten. çok matematik dersi." gibi. şimdi aynını o kızda görünce gerildim. "ben de bu kadar itici oluyor muyum acaba?" diye soracak oldum. neyse ki cevabını öğrenecek vaktim yok. makro, körvünün en tepesinde olduğum bir ders olsa da karşımdaki kızdan anladığım üzre hoca milletine güven olmaz. gitsem iyi olacak.

erasmus gelse de gitsek

2009-11-08T18:02:00.007+02:00

Ertesi günkü mikro sınavının tribine önceki gün giren biri olarak istakbalde dahi topluma bir şey katma ihtimalim sıfır. Bu tümevarımımda son birkaç günkü eğlencemizin bok-at-kaç olmasının payı da büyük.

Ben böyle her yeni döneme başladığımda "Baştan sıkı tutup sınavlara çalışmak zorunda bile kalmayacağım." diyorum ama nafile. Her işler boka sardığında dersleri suçladığımı farkettiğimde "Yok ama bütün dersler önemlidir." diye kendi kendime çıkışıyorum, ama kötü geçen sınavından sonra kendimi "Sizce de adı math for econ olan bi dersin bölüm için daha kilit bi ders olması, zilyon tane dersin prerequisite'i olması gerekmez mi?" sorularıyla rasyonel düşüncenin peşinde buluyorum. Her yeni ayakkabı alışımda da "Bu sefer hep bağcıklarını açarak giyeceğim." diyorum, ama bir hafta sonra işaret parmağı topuğuma yardım ederken buluyorum. Ya da her yeni dinlediğim grubu iyi bulduğumda ilk günkü heyecanıma geri dönüyorum. Yani kendime ne kadar çok söz versem de tırtlığımla kalacağım aşikar. O yüzden söz verirken iki kez düşündüğümde kendim için değil, sizin için yapıyorum bunu. Yoksa ben bir ömür aynı dersleri çıkarıp çıkarıp gocunmam, mesele o değil.

Kulüp hayatının kendi hayatıma oranının hiçbir gerçeği yansıtmadığı şu günlerde anlıyorum ki her işin başına bir adamın geçmesinin gerekmesi her işin başındakinin adam olduğuna delalet etmiyor gavurun tabiriyle "necessarily."

Son günlerde bütün boşluklara sızan Belle and Sebastian, mayıs sonunu çekici kılansa büyük resmin kendisi. "Daha kasım başındayız, destur!" demeyin, Mayfly diye de bi şarkı var.

Böyle bakınca sizce de yekta kopan’ı andırmıyor muyum?

2009-10-31T21:06:00.003+02:00

İzmir’de 35dakika sahnede kalıp kişi başı 30tlyi cebe indiren Inna, şüphesiz bugünün büyük bir kısmını Ankamall’de geçirenlerin başına gelebilecek en kötü şeydi ve geldi. Neşeli Günler şımarığı Mavi’den tutun da Bospa esnafı Bershka’ya kadar herkes, arkadaşlarıyla bir güzel gün geçirmek hayalindeki genç dimağları analarından doğduklarına pişman ettiler. Bunları bastıran bizim hunharca kahkahalarımız olunca ben acı gerçekle anca yurda vardığımda yüzleşebiliyordum ve arkada bir yerlerde birileri “fılaay layk yu duit layk yur haay layk yu” diye yineleyip duruyordu. Aynı sessizlik bana yarın öğleden sonraki Ankara’yı düşündürttü ve fark etmeden edemedim: Aslında Ahi Evran Türkçe Öğretmenliği’nde okuyanlar veya Marmara Hukuk’takiler ya da Odtü Elektrik Elektronik Mühendisliği’ndekiler veyahut Ege Biyoloji’dekiler dünyanın en şanslı insanları ama farkında değiller. Öyle. Sonra Eralp bana “insanlara güzel şeyler söylemiyorsun.” diyor. İki cümle öncesine kadar dünyanın en romantik insanı ben değildim de kimdi?

futurama

2009-10-27T23:54:00.004+02:00

Bizim okulda kulüpçülüğün olmazsa olmazı iktidar yancılığı. Dersi alabilmeniz içinse önkoşul kraldan çok kralcılık. Bütün bunları duyarak değil görerek öğrenmek ise hayatıma son bir ayın en büyük girdisi. Sonuçta case study diye de bi şey var. İnsanlar ne paralar döküyorlar bunun peşi sıra. Benimse iki kolumdan omuzlarıma kadar altın bilezik. 4.sınıflarının mezuniyete dair planlarının “Güney yarım küreye inerim.” şeklinde olduğu bir okulda CV kaygısı anlatılmaz yaşanır.

get me away from here im dying

2009-10-25T17:30:00.004+02:00

didem said:

yarın kuş gribi testi yaptırcam

cüneyt said:

domuz gribi daha moda

onu düşün

ömürboyufarkındalıkdoktrini

2009-10-18T02:29:00.001+03:00

biloga yazmadığım, parmaklarımın boş durduğu anlamına gelmez.

eski sevgilisi polyanna olan çocuk

2009-10-13T11:57:00.001+03:00

olsaydık ben olurdum.

onun dışında bekleyin.
hele bi pazartesi geçsin.
hele bi laptobum gelsin.
hele bi istatistik girsin.

oda arkadaşımın aksine benim facebooktan mesajlaştığım çok az arkadaşım var.

2009-10-07T21:58:00.002+03:00

ama bu ben; bi de şey, status ve blog postlarından pazarlamaya yönelmişsin hissi oluşuyor. fütürizm falan hiç katmıyorum bak. ama sen derslerden bahset. diye mesaj atınca; oha, his verebilecek kadar içindemiym ben bu olayların:)
pazarlama , reklamcılık, iletişim guzel şeyler. biraz da "boş", benlik :P güzel afiş tasarlıyorum bu arada;) o siteye 1 milyar öneren oldu:D şans biraz da.

dersler basladı işte, sosyoloji ve politika sardı. ekonomi saramadı henuz ama hocanın macbook airi olması, ona da katılmamı sağlıyor;)

olm sosyolojide avrupada kahve etiği gibi bi konuyla falan başladık. çok hoşuma gitti lan. ayrıca mesajın ustteki kısımlarında ciddi tavrımı da görmezden gelme;) bölüme geçince , haliyle:) ahhaah:)

müzik devam ediyor. klasik koro çalışmasından geldim daha şimdi. "volo the band" adlı grupta davul çalıyorum. beşiktaşta çadır diye biyerde çıkıcaz 19 ekim de sanırm, onun heycanı var. canlı muzik gibi değil bu kez, giriş 10 tl olacak, konser bildiğin:D

ik da gelecek goruyorum lan, iletişim departmanına girdim orda. uyum sağlamam kolay olur. hoş, gerçi daha bir kez gitti de , altından maymun iştahım çıkmazsa devamı gelir gibi.

showband diye bişy var muzik klubunda. muzikal gibi. onun vokal secmelerine giriyorum p.tesi. o da olursa haftaiçi 5 den sonra full dolu oluyo. kaldırabilrmiym bilmiyorum ama, showband guzel.

kız arkadaşım yok, uzun sureli bişey olsun da sonra evlenelim mi, yoksa sisteme uyumlu olsuni takılalım mı ikileminde kaldım. şuan ikisinin de insanları belli:) gerçekten zor vbi vicdani süreç. kararsızlıklar ve melankolik zamanlar:s

ev arkadaşlarımla aram kötü. her an siktiri yiyebilrm ya da biri gidebilr ya da evi dağıtabilrz gibme geliyor.
siktiri yemem en karlı olanı zira drpozito ve bir mmiktar esya parası olarak 500 mlyon koparabilrm gibime geliyor. onla da hiisarustnde bi eve çıkabilrm.

ailemle aram kötü. bugüne kadar hiç olmadığı kadar. herşey bu kadar yoğun ve mutluluk verici giderken, inanılmaz duygusal boşluk, suçluluk ve yakışamama hissediyorum. annemle falan konuşmadım uzn suredir, kendime yakıştıramıyorum:S

anyway, hayat boyle. bu vesileyle yapmam gereken bişeyi yapmış gibi hissediyorum lan, bi rahatladım. sanırım bu yazımı bloga postlamalıym:D şeklinde cevap verecek olanların azlığındandır. herkes böyle müthiş olacak değildir. bunda gücenecek bir şey yoktur.

feedback

2009-10-05T01:00:00.003+03:00

Ödevler. Ödevler. Ödevler. Oysa ertesi gününe geometri sınavımın olduğu, benimse maç izlediğim akşamlar ne de güzeldi. Sonuçta başarı bir uç kutusunda gizliydi. "Neden tombo değil de mikro uç kullanıyorsun?" diye soranları da aramızda görmek isterdik, bizde kin tutmak olmazdı.

pipisuvar

2009-09-27T19:24:00.000+03:00

Anılarıyla var olan veyahut kalkıp patentini alacak kadar ileri giden biri olmasam da sizin anılarınızı onlarınkilermiş gibi anlatan arkadaşlarınız varsa dünya üzerindeki varlığınız tehlikede demektir. Beni karşı cinste bıyıkla tanıştıran Ayla, 101 lakabı bulunan Murat, bir azınlık dramı olarak Ümit; bütün bunlar eski günlerden konu açıldı mı sakındığım değerler. Artık küt saç trendinin bile kızlarda liseye kadar indiğini düşünürsek liseden yeni çıkmış bünyelerden müthiş erdemlilik örnekleri beklerken abesle iştigal ettiğimizin idrakine kolaylıkla varırız bence. Sonra saat 18.44müş, en sevdiğim insan beni düşünmüyormuş: onun mallığı. Aynı şey lisede orijinalliği kızlar tuvaletine girmekte arayan erkekler için de geçerli. Kızlar tuvaletinden konu açılmışken değinmeden olmaz: Bize pisuvarlarında sağdaki jesti yapan Anadolu Turizm, kızlar tuvaletinde nasıl bir hayal gücüne başvuruyor? sorusuna yetkililer cevap vermemekte ısrarcılar. Sivilce döneminin yan etkileri saymakla bitmez.

Ojos Asiye

2009-09-27T18:52:00.006+03:00

Saçını her zamankinden daha kısa kestirip üstüne bi de boyatan, kahverengi elbisesiyle emekli ingilizce öğretmenlerini andıran annem; nereden estiğini kestiremediğim radikal bir rüzgara işaret etti dün akşam. Ben de Yiğit Özgür'le 15dakika yalnız kalsam kendisine karikatürü bıraktıracağımı iddia edecek kadar ileri bir noktasındayım hayatımın. Hatta dün gece, dans yarışmalarındaki yüzleri klip ve reklamlarda görmekten sıkılmışlığımın da yardımıyla ülke olarak dansa olan inancımızı yitirdiğimizi fark ettiğimde, eşli danslara gitme kararı almam bile bu akımın bir sonucu sayılabilir.

TRT1deki Acemi Müezzin Dizisi

2009-09-23T02:58:00.002+03:00

Açılışını ulaşılamayan bir blogger ile yaptığımız, ardından ortasına ailece izlediğimiz Emmy’nin denk geldiği bayramın kapanışı için de şaşaalı bir şeyler yapmak adettendir. Son günlerde geleneklerle mütemadiyen ters taraflara düşmeme aldırmayın, seversem dogma mogma tanımam. Ama sevmezsem benden korkun, gerçi en fazla herhangi bir kimseden korktuğunuz kadar korkun ama olsun korkun, tıpkı ev baklavasının korktuğu gibi korkun. Bütün yıl tadına hasret kaldığımız güllacın bayram gelir gelmez rafa kalkması geleneğine tavım (kötü manada). Ucuna kadar gelmişken geleneksel bayram tatlımız olamayışını anlayamıyorum. Öte yandaysa ev baklavası; sanki yarım kalmış gibi, sanki tarifte bir şey eksik yazılmış da suçlu siz değil de tarifi verenmiş gibi. Ya üstünde fıstığı eksik, ya içinde cevizi ayarsız, ya hamuru kek kıvamında. Olmuyor, bir türlü sevemiyorum ev baklavasını. Rica edicem bunu Adana’da pastaneleri olan teyzemgile bağlayıp buluttan viral çıkarmayın 21.yüyzılın marketinkçileri. Öyle olsa dayımın kebapçısı var diye ete abanırdım bilogta, oysa ben kırmızı eti sorgulayacak konuma gelmiş bir adamım. Bundan kelli ev baklavası yememe kararı aldım velhasıl, olmuyor, istediğim tadı alamıyorum. Henüz kararımı uygulayıp daha kapsamlı bir değerlendirme yapmadımsa bu, bayram süresince ziyaret ettiğim ev sayısının 1, ziyaret süresininse 10dk. olmasındandır. Protestomu başka şeylerle bağdaştıranlarıysa ayrıca kınıyorum, benimkisi tamamen hazzın peşinden gitmecilik. Çeşit çeşit yaftalara girişecekler içinse: Başkası yapınca iyi.

batının batısı doğudur.

2009-09-22T22:24:00.003+03:00

cesaretin bedeli

2009-09-18T13:01:00.002+03:00

"Kısa süreli ayrılıklar için gereğinden fazla dram yaptığım veyahut Ankara'yı İzmir'den daha fazla sevdiğim yok; ama Aşti'de California'yı dinlerken kendimi garip bir hüznün orta yerinde buldum, ne yalan söyleyim? Ortalıkta 50dakika boş boş dolaşmak zorunda kaldığımı düşünürsek duygudan duyguya sel olup akmamın aslında beklenmedik bir şey olmadığını farkedebiliriz. Kelime oyunlarının devlet tarafından ilk kez tanındığı yer olan Minyatürk'ten aklımda kalan tek şeyse aklımın almadığı bir tuvalet sırası. Tuvalet ihtiyacımın normalin çok üstünde seyrettiği gerçeğine, Converse'te direten inadımı ve Aşti tuvaletlerindeki Minyatürkümsü kuyruğu eklersek olayın bütün gizemi çözülüyor aslen. Bütün bunlarsa yorumlarda 'hayırlı yolculuklar'ı görmek isteyen Anadolu Turizm'in değerli yolcusu Cüneyt'in ucuz bir oyunu." şeklinde bir yazının henüz sonunda Anadolu Turizm'in gazabına uğradımdı dün gece. O zaman söze "yanımda yolculuk yapan genç arkadaşın, Anadolu Turizm'in televizyoni yayınları sayesinde yolculuğun sonunda Müslüman olmaya karar verdiğini" ekleyerek son noktayı koyayım.

AÇIKLIYORUM:

2009-09-14T00:51:00.008+03:00

Çekip de üzerindeki bir kaç oynamayla profilime koyduğum ve iyi de ekmeğini yediğim KFC pozumun asıl kaynağı Haluk Levent. "Bu işin telifi olur mu? 3milyona hakkını helal eder mi?" tarzı sorular hep gündelik telaşlar. Benim ciğerim yanmış, idolüm olan adam ortadan kaybolmuş.. Ben bunca zaman gösteremediğim sevgime, diyemediğim sözlerime yanarım.

PİDECİ VARDI YAA AH O PİDECİ

2009-09-13T17:02:00.004+03:00

Askerlik deyince kulaklarım geriye doğru hareket ediyorsa bilin ki silahtan korkuyorum. Bunu pimi çekilmiş bomba mevzuuna dayayacak olanları anlayabilirim ama mesele bundan çok daha fazlası. Saçlarımın son haliydi, 2yle başlayan yaşımdı derken askerliğin iyice yaklaştığını farkettim. Bi de bugün Kızılay'da bir kaldırıma dizilip birbirlerine önlerinden geçen kızlara yapabileceklerini yüksek sesle fısıldayan askerleri görünce istikbalimden iyice şüphe ettim. Tabi her mesleğin kendine göre zorluğu var. Neyse ki az önce hızır bir arkadaşım aylık 30bin lira maaş alan iktisat mezunu yakınından bahsetti ve beni umuda gark etti. Sevgilisine ilk attığı mesaj şu olan biri olduğumu söylersem kanaatkarlığımın idrakine varırsınız: Kızıl güneşin önünde mavi bir yelkendir hayat. Alır götürür seni masmavi derinliklere. Su mavidir, mavi ise bir umut. Ve sen yüreğini hep mavi tut.

habertürke çıktım diye bi tavırlar, bi havalar

2009-09-12T17:00:00.001+03:00

VJ bülent 2008
Originally uploaded by zirro88@yahoo.com.tr

2009yılına gelmişiz ama halen sesi kısıp açarak bi yerlere gelen djler vaki. Chris brown ve ismi lil ile başlayan diğer amerikalı saman alevi rapçilerinden etkileneyazması, bi insanın yaz tatilini ne kadar iyi değerlendirdiğine dair müthiş bir ipucu olabilir.

Bu yazıda sınıfa yeni gelen öğrenci gibi duracak ama bazı servis şoförlerine bir şey sorulmuyor, evet-hayır'la çoktan bitmiş olabilecek konuşmaları "kara yolu ulaşımının tarihi" belgeseline dönüşüyor, bitmiyor, bitemiyor. Durup durup eklentiler yapıyorlar açıklamalarına, doymuyorlar. Böyle uzatmalı konuşmalı bir arkadaşım var, halen daha ne olacağım derdindeyse mesleği benden, ön koltuğa ondan çok yakışanını tanımadım. Bense şehirler arası yolculukta hız korkusundan mütevellit şoförün arkasına oturmaktan sakınan biri olarak masa başı bir işte çalışırım ya da hiç çalışmam. Bir diğer nakil öğrenci de anneme gelsin: tutumlu olunmaz doğulur, oradan atıp tutmakla olsaydı.

esnaf adamın esnaf çocuğu

2009-09-09T22:39:00.003+03:00

Michael Scofield
Originally uploaded by Ignacia.

Uzun yolculukların henüz başında kafanızı camın olduğu tarafa doğru yatırmak adettendir. Gerçekten üzüldüğünüzden veyahut üzülenleri görüp üzülmeniz gerektiğine karar verdiğinizden size bir burukluk çöker. Samimiyetinize parelel olarak gözleriniz dolar veya dolmaz, tüyleriniz ürperir veya ürpermez. Bunun konumuzla alakası yok. Demem o ki berberlik mesleğine saygım ortada, ben aslen topyekun esnafa saygılı bir insanım hali hazırda. Ama Michael Scofield'a benzeteceğinden az evvel müşterinin fikrini almak adettendir, bu esnaflığın içinde vardır. Anbean artan bina sayısıyla öğrencisinin derdini tasasını eksik etmeyen okulumun, kazancını gayrimenkule yatıran Demet Akalın'dan farkıysa tozla pembe arasında bir yerdedir. Ben radikal değişikliklere alışırım zamanla, tamam da, ya bi sevgilim olsa ve böyle sebepsiz bıçkınlıklara tavrı net olsa? Keşke olsa da ben de mevzu bahis berbere "Dur abi, Yengen Vizesi alamadık." diye espri yapsam.

saylanmaz:

2009-09-09T00:37:00.004+03:00

ben yapmadım olum, okul yapmış. ben yapar mıyım hiç?

sakınan göze batan çöp

2009-09-08T00:54:00.004+03:00

Bizzat T-Box'ın genel müdürünün hediye ettiği Bin Gates'im yaklaşık 1aydır kayıp. Bulanların veya görenlerin sağduyusuna inanıyorum.

ŞUNUN GÜZELLİĞİNE BAKIN YA! OFF!

VE FAKAT, AN İTİBARİYLE HEM BINGATES'İMİ HEM DE KAYBETTİM SANDIĞIM AYPOD KABLOMU BULMAM. AMAN ALLAHIM. CÜNEYT, THE VERY VERY MÜBAREK. BURAYA NE YAZSAM YARINDAN TEZİ YOK ORADAN BURADAN BELİRİ Mİ VERECEK YANİ BU MUDUR?

since 1989

2009-09-07T05:35:00.006+03:00

89 yılından beri Lion kelimesini LİON şeklinde yazmakta ısrar ediyoruz sülalem ve ben. Oturma odasında sigara içmesinden rahatsız olup balkonda içmesini istediğimizde "Siz balkona çıkın." diyen bir babam olduğunu söylersem söz konusu kelimeyi yazdığı gibi okumakta direten ailemin o İ'yi küçültene kadar hangi derelerden su getirttiğini kestirmekte zorlanmazsınız. Esnaflığın güzel yanı, yüksek halden anlama katsayısı. Yandaki çantanın mucidini sevgiyle kucaklıyorum, hatta onların benim gibi yıllar yılı boynu bükük gezecek çocuklarını da.

dedim evlenmirem evlenmirem el çekin benden, yahşi evlenirem evlenirem

2009-09-06T19:18:00.003+03:00

Yıldız Tilbe - Starfan ilker
Originally uploaded by feathless

Yekta Kopan'ın yere göğe sığdıramayışını ortaokulda olsam anlayacağım Yıldız Tilbe'nin son albümünü Buca Stadı'nın maç öncesi şöleninde dinleme fırsatı buldum. Buca Stadı böyle bir jest yapmışken müzik bilogu hevesimin bir yerlerini şişirmek olmazdı, kalktım bir albüm incelemesi yaptım. "Ben bir karar verdim" diye bir şarkısı var, şizofrenik bir tarafını yakalıyorsun dikkatli dinleyince. Sivilce patlatan ergen kız kararsızlığında. Müthiş senli benli bir albüm yapmış. Ama herkesi kucaklayan bir tarafı da var, yok değil. Öyle ki Azeri ezgilerine bile el atmış Yıldızımız. "Gelemeycem, gelemeycem, gel desen.." diyor. 23Nisan müsamerelerinin yeni şarkısı da belli oldu böylelikle. Fotoğraf makinalarınızın son kontrollerini yapın seyircinin görüş alanının ırzına geçen tüm veliler.

flickr'ı da bi insan bu kadar amacından uzak kullanabilir. nerede o baktıkça insana yeni ufuklar keşfettiren resimler, nerede benim alıp getirdiklerim.

yaşasın yemek yemek. tövbe tövbe, oruç ağzımla.

2009-09-05T17:27:00.002+03:00

Bayramdan hemen sonra evlenecek kuzenimin çeyizi için 25yıl kadar yatıp bu gün bitirmeye çalışmaları size de yarına yetişmesi gereken iş eğitimi ödevinizi hatırlatmıyor mu? Annemin bu seferberlikteki yeriyse en çok kardeşimin canını yakıyor, zira çocuk orucu dediğin şey 6saat bir şey. O evde aç aç dolanıp annemin yokluğunu ölümle bağdaştırırken kıyıda köşede unutulmuş flütü aldım ve dikildim karşısına. Üzerindeki tozu Var mısın Yok musun’dan öğrendiğim kadarıyla iteledim. “Okulum sanki evim, öğretmenim rehberim, sınıfımı severim, okul benim her şeyim.” şeklindeki dönemin en realist şarkısını, ardından Yılan Hikayesi’ni, ardından da Süper Baba’yı ben çaldım, o söylemedi. Böyle bir evde insanlar açlıktan birbirini yerken başka bir evde, bir arkadaşımın Whirlpool Mutfak Sanatları Akademisi’ne burslu kabul aldığını Facebook’tan öğrendim. Bunda kendisine doğumgününde hediye ettiğim pirinç pilavı tarifinin payının büyükçe olduğunu hissediyorum. Yetmedi mi? Ben yaratıcılık sıkıntısı çekerken başka bir arkadaşım da Mimar Sinan’ı kazandı. O da mı yetmedi? Az önce kendisine kapıyı açtığımdan az sonra anneme “kapıyı açan oğlun muydu?” diye soran dayım geldi. Bizim sülale yaratıcı, arkadaşlarım yaratıcı, ben değilim.

stv'den canlı hac yayını:

2009-09-04T03:51:00.005+03:00

eylül geleliberi bizde bir gariplik. ilçede kavak yelleri dizisi setinin asi havası, aslı'nın başarısı bütün gençlere olmasa da kimisine örnek. 4yıl yan gelip yatan kardeşim de bu grubun liderliğine talip olmuş, "ben bir senede tıp olmasa da öğretmenlik kazanırım." kafasında. diziden ayrılayım diye türlü yerinden kan gelen arkadaşımı mı anlatayım dersin, ilk sezonda öldü diye bildiğimiz ama dün kalkıp geri gelenini mi? çizgifilmler veyahut diziler el atmadıkça insan 20yaşla hayat arasında sağlıklı bir bağ kuramıyor, o yüzden kavak yelleri bu yüzyılın hızırı. üşenmeyip kalkmış, ta mahallemize kadar getirmişler dizi setini. benim tanrıverdi restimi ciddiye almamış olsalar gerek, yetkililerden halen bir açıklama gelmedi. ben davamdan vazgeçmeyeceğim, tanrıverdi'nin olduğu dizi setine gidip ne var ne yok diye bakmam (ne abi, oyunculuğunu beğenmiyorum). arkadaki apartman bizimmiş, mavili çocuk lise arkadaşımmış, ben bakkalın çırağıymışım, yesinler. salı günü bihter'le basılan behlül'e bu şehir dar gelir. açılım, ankara'ya gitmektir bazı bazı.

böyle bıyığım olsun, akşam yemeğin benden.

2009-09-02T04:19:00.007+03:00

Amerika'da başlayan herhangi bir diziyi Türkiye'deki ergenlerin elden ele yapmaya başlaması için gereken süre geçtiğinde My Name Is Earl, ülkemizin Acun dışındaki kolpacıları tarafından çoktan keşfedilmiş ve Stv'nin reyting rekorları kıran yapıtları arasında yerini almıştı. Bundandır ki Cnbc-e'nin doğaüstü çabaları dışında diziye elim bir türlü gitmiyor, yoksa çok şükür Amerika'dan yollanan boku bile bakmadan yiyecek kıvamdayız (inanmıyorum cüneyt burda bize dokunduruyor). Son günlerde başkaları için ilan ettiğim seferberliklerin, sahurdaki gergin ortamı yumuşatma çabamın, gözleri kapalı yemek yiyen kardeşimin çayının şekerini kendim azaltıp (aza(l)tıp şeklindeki kelime oyunu hakkımdan da feragat ettim gitti.) koyarak ona 2kere iyilik yapışımın karma farkına varmış olacak ki benden iyi haberlerini esirgemiyor. Duyanlar duymayanlara anlatmasın, olacağına varınca ben zaten yedi cihandan lafını esirgemeyecek bir insanım.

susan loser olabilir, edie de insan değil ona bakarsan.

2009-08-31T05:35:00.004+03:00

Robin Williams’ın bana daha hayattayken miras bıraktığı sağ el serçe parmağımdaki tik, tikleriyle ünlü kardeşime bile rahatsız edici gelmeye başladı. Post ergenlik oyunlarından biri olarak kaderin iktisat ve işletme öğrencilerine oynadığı vaka çalışması, benim gibi evinde bilumum türlerini tecrübe edenler için ısınma hareketlerine tekabül eder. Yaşlandıkça çocuklaşmaktan anladığım huysuzlanmaktır, oysa son günlerde evlatlık edinilmeye çalışan babaannem ve dedemin yürek burkan öyküsüne tanık oluyorum. Yaşlılara saygıdan veyahut yüksek sesle izlenen bir kanalın tekelindeki televizyondan olsa gerek günlerdir oturma odasına hasrettim. Öyle ki bugün “hala da türkiye’nin önde gelen müsamere kızlarından” olduğunu söyleyebilen dadaist mi dadaist bir arkadaşıma kitap ve dergi okumak için veda ederken kendimi cnbc-e’de desperate houseviwes izlerken buldum. Pişman değilim, bi daha olsa bi daha yaparım. Bu satıra kadar yazarken istedim ki her cümlede bir problem olsun ve ben 20yaşına geldiğim halde peşimi bırakmayan sivilcelerimi bu dur durak bilmeyen gerilime bağlayayım, ama olmadı. İstemsiz yaptığı jestlerle tanınmasına ramak kalmış biri olarak bugün bilinçsizce bir mini anket yaptığımı farkettim. Sonuçsa vahim: Bu sene davulcuların performansından memnun olanımız yok (davulcu eşlerini ve çocuklarını tenzih ediyoruz). Meselenin ciddiyetiniyse uzaklardaki örneklerde aramayın, bir arkadaşım “Seneye ihaleye ben de gireceğim.” diye espriyi patlattı. Yazar dediğin aforizması olan adamsa buyrun: Az konuşacaksan çok düşüneceksin arkadaşım.

özgün'ün de dediği üzre; here we go

2009-08-30T15:31:00.001+03:00

Çakralarımı en son açtığımda lisedeydik. Seninse esra cengiz tavırların mistik bir gücün en büyük habercileriydiler. Fiillere eklediğim üçüncü çoğul ekleri dahi sana değil de güce olan aşkımın en büyük indikatörü kimilerince. Babamdan aldığım bu “en”li öğeleri diğerlerinden değerli belleme hastalığım başıma büyük belalar açabilir ilerde. Henüz hayatımın karmaşıklık bağlamında başka birçoğuyla yarışamayacağını düşünürsek “en”li herhangi bir şeyin sadece x ekseni değerinin bana keyif veriyor olması doğal. Yeni insanlarla bağıra bağıra tanışmak dışında ekosisteme çok da bir şey katmadığını düşünürsek y’deki eksiler için kaygılanma işini sana bırakmak en güzeli. “en sevmediğim huy”, “en sinir olduğum hareket” gibi babam menşeli cümleler kadar ileri gidemesem de henüz, modern reklamlardan kolpaladığım ve bir ömür üzerinden iddialarla hedefe ulaşan birkaç cümle kurabilirim gibime geliyor. Ve beni tanıyan her hangi bir insan, “cüneyt normalde de böyle konuşuyor ki.” diyebilir en azından. Çok fazla soru işareti kullanmamamı bilogun takipçileri konusundaki kaygılarıma bağlayanlar olacaktır, bense cevabından emin olduğum şeyleri sormamanın kutsallığına inanmakla yetiniyorum. Yarışmanın soru-cevap kısmını geçeli çok oldu, üzgünüm.

Çarpıcı sonları sevmeyenemiz yoktur, kendimde de bu hakkı görüyorum: Ense uzatmadığım risk alamayacağım anlamına gelmez.

30AĞUSTOSZAFERBAYRAMI

Übergeben bochum markt

2009-08-29T18:50:00.004+03:00

Yaklaşık 10gün sonra Ankara’ya gidecek olmam, biloga şöyle uzaktan bakan birinin bile rahatlıkla farkedeceği üzre, benim için üzücü bir gelişme. Öte yandan, ramazan ayı itibariyle artık yattığı yerden dahi yorulabilen birine dönüştüğümü düşünürsek yaşananlar bana müstahak. Pişkinliğimden veyahut son günlerdeki gelişmelerden olsa gerek, ben hala “Fransızca da en az İspanyonca kadar alınası bir ders.” kafasındayım. Erasmus listemden çok önceden sildiğim İtalya’yı, sırf Ronaldinho bir maç iyi oynadı diye tekrar listeye alacak kadar da gaz değilim, üzgünüm. Bu tarafından bakınca diğer her şeyde olduğu gibi Ankara’ya gitmekte de bir hayır var. Hatta ve hatta, dönemin trendlerinden biri olduğunu farkettiğim grubun geri kalanını “siz var ya..” şeklindeki eleştirilere boğma alışkanlığını edineceğim daha iyi bir yer de düşünemiyorum. Usain Bolt’tan tezi yok, bense kalkmış havayolu taşımacılığına bel bağlıyorum. 08.09 tarihli, H92136 sefer sayılı uçak olur da kaybolursa benim için de üzülün. Hatta benden nefret edenler varsa ertesi gün sokaklara "Asıl bu bün İzmir'in kurtulduğu gündür." şeklinde pankartlarla dökülsünler. Sükse yapmadan gidecek değilim.

“Püsküğütlü puding” *

2009-08-25T01:54:00.001+03:00

Ankara’nın bana kattıkları listesinin ilk ve tek gerçeği olan “Çünkü solda yürek var.” mottosu “Sağ sünnettir.”le birleşince ortaya benim gibi bir insan çıkıyor. Bir arada kalmışlık sohbetidir almış gidiyor, farkındayım. Ramazan ayı vesilesiyle artan manevi içerikli yazı talebine bir cevap olması amacıyla sağ tarafa dönük yattığımı söyleyebilirim. Diğer taraftan bakınca ben bunu aslen solda yürek olduğu için de yapıyor olabilirim. Son dönemde mottoların peşi sıra fazlaca koşturmuş olacağım ki bugün itibariyle sağ kolumda müthiş bir acı var. İstesem yazmamamı ona bağlayabilirdim ama yapmıyorum (çünkü solda yürek var, yıhyıh). Madem itiraf.com müşterilerini buraya nasıl çekeriz diye uğraşıyoruz, şunu da diyeyim: Spor bilogu yazmak gibi bir derdim yok, zira artık mail adresi olsa babamın bile yapacağı bir şeyden bahsediyoruz. Kendilerini “gugılkıromun beta sürümü çok kullanışlı”cılar şeklinde kategorize ettiğim için teknoloji bilogu da yazmak istemezdim. Ama günlerimize ve gecelerimize damgasını vuran mızıka sesinden aldığım gazla müzik bilogu sektörüne çarpıcı bir giriş yapayım isterdim. Lakin her görenin “Piyano çalıyor musun?” şeklinde çıkıştığı bu güzel eller, en tırt bir enstrümanda dahi güzel durmuyor heyhat! Spor, teknoloji veyahut müzik bilogçuluğu olsa olsa ukte olur yani, geri kalan her yerde cüneyt.

*pardon, “püsküğütlü pasta”ymış.

uçan halı

2009-08-23T01:51:00.007+03:00

Perşembe akşamı Galatasaray'ın maçını ilçenin en nezih kahvelerinden birinde izlerken gözüme protokol tribününde Adnan Polat'ın sağında (ona göre) Bilkent'te aynı sınıfta derse girdiğim bir kız ilişti. Ben kombineli müşterileriyle ünlü bir kahvede sigarasız hava sahasında izlerken maçı, o protokolün en ön sırasındaydı. Buna eğitimde fırsat eşitliği deniyor bilmeyenleriniz için.

Çocukkenki en yakın arkadaşımın çaldığını iddia ettiği bir enstrüman vardı. "Adamsın Sipsi." şeklindeki ünlemi duyduğumda herkesten farklı bir şekilde tüylerim ürpermişti. O arkadaşımın enstrümanının adı sipsiydi. Ondandır dediler.

Annem ne kadar aksini iddia etse de telefon konuşmalarını gereksiz buluyorum. Jestti, mimikti, gözlerinin içine bakmaktı, o tarz triplerde de değilim. Cümleler üst üste binmesin yeter. Ben konuşurken herkes sussun.

Müzik ruhun gıdasıysa eğer ben takas yoluyla geçimini sağlayan bir kimseyim. Hemen yan bahçedeyse Sakin ne ekerse onu biçiyor. Princess Sheherazade'a kadar geldik, para icat edilsin diye bekliyoruz artık.

yoğun istek üzerine

2009-08-21T14:40:00.009+03:00

Laylaylom mimlemiş (yani sanıyorum ki orada cüneyt diye bahsedilen kişi benim). Saçma bulmadığım bir mim olduğundan (kaldı ki kendisine de bu yakışırdı) ve güncelliğin muhafazası hususunda yardımı dokunacağından gönül rahatlığıyla cevaplıyorum.

Hangi şehirde yaşıyorsun?
Bi bu soruyu bir de “eğitim durumunuz” sorusunu öpüyorum. 9ay Ankara’dayım, 3ay İzmir’de. Nereye ait hissettiğimiyse hiç karıştırmayalım.
Mesleğin?
Öğrenci.
Blog yazmaya başlama kararını nasıl aldın?
Okşan’ın bilogunu bulduktu oda arkadaşımla (eski bilogunu elbette). Onun bilogunu görüp de özenmeyecek insan tanımıyorum.
Ne kadar süredir blog yazıyorsun?
Biloga sorarsak 11ay olmuş, benim içinse Sezen Aksu Konseri’nden sonrası var.
Bloğunu hangi sıklıkla ziyaret edersin?
Çok sıklıkla ziyaret ederim. Sanal bebeğe de bağlanmış idim böyle (onu gece kalkıp beslemek noktasında sorun yaşıyordum). Ondan sonra bilog gelir benim için.
PC açıldığında bloğunu açmak kaçıncı sıradaki iştir?
3 diyebilirim. Niye diyemeyeyim.
Başka bir blog sayfasında görüp aldığın bir şey ya da gittiğin bir yer oldu mu?
Hee birinde gördüğüm bir ruja heveslenip aldımdı. Öyle bir şey sanmıyorum ki olsun.
Bloğunda hangi konularda yazmak seni mutlu eder?
Yaşanmış ya da yaşanması mümkün olaylar.
Bloglarda gördüğün diğer blog arkadaşlarını eklemekte seni cezbeden ne olur?
Öncelikle tadından yenmez bir üslubu olsun bir kere. Sonralıkla bağlaç olan –de ile olmayan –de arasındaki ince çizgiye çok dikkat etsin. Yazı uzunluğu falan hiç mühim değil, ben uzun yazmıyor diye bilogcuya atar yapmış bir kimseyim.
Blog aracılığıyla para kazanma fikrine nasıl bakıyorsunuz?
Bu soruyu suistimal edebilecekkene etmiyorum.
Blog arkadaşlarınla buluşma, bir araya gelme fikrine ne dersin?
Her buluştuğum bilogçuyla beraber bilog açacaksam olmaz. Hehe. Şaka lan ouyeeman. Bence çok iyice bir fikir bu, kim düşündüyse çok yaşasın. Bu güne kadar tanıştığım bütün bilogçulardan çok mu çok memnunum.

Bu soruları kim(ler) cevaplasın?

1. 2. 3. Oldu o zaman.

kırmızılım

2009-08-18T16:11:00.006+03:00

Dudaklarım son 20yılımın en büyük uçuk vakası gibi büyük bir organizasyona ev sahipliği yaptığı için bir kaç gündür çok telaşlıyım. Sebebini soranlara başım dik bir şekilde “Dünyada çok fazla kötülük var ve benim elimden çok fazla bir şey gelmiyor, bu yüzden vücudum nacizane de olsa bir tepki koymaya çalışıyor. Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.” şeklinde idealist bir açıklama yapsam da aslen içim kan ağlıyor. Sebeb-i ziyaretimiz bu olmasa da halet-i ruhiyemizin okuma parçasının idrakinde mühim bir yeri olduğu kanaatindeyim. Benim konuyu getirmek istediğim yer ise karşı daireye taşınan yeni evli çiftimiz. Bu cümleden sonra erotik beklentiler içerisine girenler içinse üzücü bir haberimiz var. Çiftle ilgili ilk ve tek gözlemim, annemin yaptığı herhangi bir yemekten, ama herhangi bir yemekten, ikram ettiğimizde kayıtsız şartsız büyüleniyor olmaları (hatta büyüleniyor ve hemen tarifini alıyor olmaları). Yemek ne olursa olsun feedbackini üzerinde ilaç şirketi reklamı olan bardaklar veyahut not defterleri şeklinde aldığımız için de fazlasıyla bahtiyarım. (Buradan evine elinde “Vayt be, aslında cüneyt de müslümanın önde gideniymiş ama kendine.” şeklinde çıkarımlarla dönen arkadaşlaraysa maçtan sonra sürpriz var, hatırlatın çıkarken.)

Çiftten geldi madem konu, başka bir şeye daha değineyim. Bana durup dururken “Seni en çok ne üzer cüneyt?” cinsinden sorular soran çokça arkadaşım yok. Bu tarz diyalogların daha ilk evrelerinde içine eden bir insanım kanaatimce. Ama merak edenler için bir cevabım var. Aşağıdaki görsel:

Bir mahalledeki düğün hazırlıkları nasıl o mahalleyi dünyanın en güzel mahallesi yapıyorsa aynı mahalledeki düğün bitimi o derece üzücüdür benim nazarımda. Çok burkuluyorum bu tür manzaralarda, hatta bazen düğün sahiplerini karşıma alıp “Biz bütün mahallecek tanımadığımız birinin düğününde 3saat kadar oynuyoruz. Sonra siz hiçbir şey yokmuş gibi her şeyi topluyor, arkanızı dönüp gidiyorsunuz. Bu kadar kolay mı yaa?” şeklinde en az Atilla Taş’ın canlı yayında yaptığı kadar dramatik bir şekilde çıkışmak istiyorum. Atilla Taş ve düğün demişken müstakbel eşimi de şimdiden uyarmak isterim. Ben evliliği boyunca en güzel anların içine Atilla Taş’ın Kırmızılım (kendisine jestimi de yaparım) şarkısı aracılığıyla edebilecek bir insanım. Uyarmadı demeyin. Anlayana sivri sinek müessesemizden.

besleme

2009-08-15T17:48:00.004+03:00

Mutfağa gidince annemin dizinin dibinde duran ve birazdan dolmalara kapak olacak bir tabak dolusu şirin mi şirin domates gözüme ilişti. Çok değil birkaç gün önce arkadaşlarla hazırladığımız kahvaltıda gündeme bomba gibi düşen ve şimdi tekrar canlanan “çok domatesin kısır yaptığı” kulaktan dogması bir an için beni gerdiyse de nefsime hakim olamadım. “Anne çok tatlı duruyorlar o kapak niyetine kestiğin domatesler ;))))” diye ünledim (evde smiley konusunda çok bonkörümdür). Güya böylelikle annem her zaman yaptığı gibi “Al ye oğluşum, ben yenisini keserim.” diyecekti (benim annem hiç oğluşum demez). Oysa başladı kapaksız dolma yapan komşularla ilgili bir yaşanmışlığını (anıdan daha duygusal, kabul edelim) benimle paylaşmaya. Sonra ortalıkta bir değil iki tencere olduğunu farkettim, çıkışacak oldum, benden önce davrandı. “Size ayrı tencerede yapıyorum.” dedi. Son günlerde çokça gündeme geliyor henüz çocuk sayılabileceğim ihtimali, ona bağladım hemen, “Vayt be, su içerken canımıza okuduğunuz yetmezmiş gibi.” dedim, içerden küçük kardeşimin “Piiiy!” dediğini duyacak oldum (valla ben öğretmedim) ki annem “Yok oğlum ondan değil. Deden etsiz yemiyor, siz de etli yemiyorsunuz.” dedi (dedem ve babaannem bizde). Dedemlere zamana meydan okuyan sebeplerden ötürü atarlıyım zaten ama böyle artık klişeleşmiş sebeplerle de çıkışayım istemiyorum, dolma mevzuu iyi fırsattı yani. “Ne demekmiş o yaa? Nasıl etsiz yemezmiş? Gerçi ben de etli yemiyorum, 'neresinden bakarsan insan işte' annecim :s” şeklinde içinde alıntıları olan, atarlı desen atarlı değil bir cümle kurdum (bu arada farkettinse bugün bizim evde smileyleri anma ve kullanma günü). Kendi kendime cevap verdiğim için de mutfaktan çıktım haliyle, annem konuşmaya devam etti ama sonuçta anneler her şeye bi şey söylerler. Bir buçuk saat önce falan annemle markete gideceğim konusunda konsensusa varmıştık. Giderkene kuzenime uğradım, 24yaşında bir kadının kahve yapamayışına tanık oldum (çocuk görülme olayında gereksiz geriliyormuşum). Sonra yolda yürürken babamın “en sevmediğim şey” konseptinin kökünü taa “Hayatta en hakiki mürşittir.”lere kadar bağlayayazdım. “Ben bunu biloga yazarım”a geldi konu, “E hacı sen de hiç sosyal mesaj vermiyorsun ama ayıp oluyo yani!” diye çıkışacak oldum, “Hop!” dedi biri, “Yukarda dolma mevzunda kendi kendini göt ederek empati tarihinde emsali görülmemiş bir şeye imza atan sen değil misin?” diye de ekleyecek oldu, ses etmedim.

Cüneyt Hangi Adanalı Dizisi Karakterisin? testini çözdü.

2009-08-15T01:14:00.003+03:00

paris hilton skunk
Originally uploaded by cicconeyouth

“Şort giymemeyle prensip anlaşmasına varmışız. Sponsorum bir ömür boyu inceliğini yitirmeme sözü veren bacaklarım. Gün içinde söylediğim bu gibi şeyleri biloga yazınca kabak tadı alan arkadaşlarım oluyor. Onlar ki bir dizinin aynı bölümünü 2kez izlemenin uğursuzluğuna inanırlar. Hazır televizyondan bahis açılmışken diyeyim, bir dönem televizyonda sıklıkla gördüğümüz yüzlerin soluğu Yemekteyiz sofralarında almaları? İkinci baharın sadece Türkan Şoray-Şener Şen ortak yapımı bir şey olmadığına Milan Baros bizi fazlasıyla inandırdı kanaatimce. Bu ünlü harflerse ezber bozayım sevdasına haysiyetlerinden oldular, olacaklar. Ben mübalağa yapan bir insanım. Kabul edin ya da etmeyin.” 03 Cüneyt

bereket

2009-08-11T21:53:00.003+03:00

"ebelik okuyor diye arkadaşına hamile oyuncak bebek almaya kalkmak (hamile bebek kulağa yanlış gelebiliyor evet), ama piyasadaki cesur oyuncakçı eksikliği. peah" şeklinde artık 7.yılına giren bir arkadaşlıkta hediye almanın zorluklarından bahsetmiştim facebookta. modern oyuncakçılara da kızdımdı bi nebze, başbakanı orda burda kıstırıp dert yanarken iyi çağın ihtiyaçlarına ayak uyduracakkene kötü dedimdi. ve lütfen dikkat edin lafı asla halis toprak mevzusuna getirmedim bütün bunlar yaşanırken. oysa bugün solda flu bir şekilde gördüğünüz bebeğin üstü giyinik halini, yanında kocası ve bir çocuğuyla birlikte kipa'dan aldık. resim kutunun üzerinde vardı, oradan çektim, yanlış anlaşılma olmasın (çünkü biz bugün bebek bakarkene çok espri yapıldı). cuma günü, o mübarek günde, bir aksilik olmazsa o güzel insan ilk doğumuna imzasını atacak. burada bırakıyorum çünkü muhabbet iğrenç bir yere doğru gidiyor. ben önü alınmaz bir insanım.

3G

2009-08-11T15:12:00.000+03:00

İnsanlara onları özlemediğini söyleyemiyorsun. Ama onlar “Özledim lan seni!” dediklerinde “Ben de!” demeden de rehin alınan isnanlığını geri alamıyorsun. Bazı insanlar iyi olmak için askerliği seçerler, bense dünü seçtim. Hiç görüşmedeğim kalabalık bir akraba grubunun orta yerine gittim, annem ve babam orada olmadığı halde, oturdum. Onlarla konuştum, çoğu kimseye yapmadığımı yapıp dertlerimi anlattım. Onların bazılarının benim sorunlarımı aslında alakası olmadığı halde 9ay Ankara’da okumama bağlamalarına tahammül ettim. Askerlikle iyileşen bazı insanları bu yüzden seviyorum, sabırlı oluyorlar. Ben de dün ne kadar iyileşsem de sabırlı birine dönüşemedim henüz. İyi demişken geçende 4arkadaş takılırken 3ün 4ten yeğ olduğunu threesome gibi yabancı uyruklu sözcüklerle açıklamaya kalktımdı. Hala da düşüncemin arkasındayım, zaten ne kadar ciddi olduğumu 4kişiyken 3kişiyi savunarak göstermiştim aslında. Bu gün de Bornova’ya gidiyoruz, aslen hediye için diye çıkıyoruz ama benim amacım propaganda. Böyle de diyorum da zaten bilogu bilen arkadaşlarım sürekli “Kime giydirdin?” diye taciz ediyorlar, bunlara kimbilir neler diyecekler. Bazen “Adımla bilog yazdığım için bunları okuyacak Unilever falan beni işe almaz mı acaba?” diye de evham yapmadan edemiyorum. Ne kadar umrumda olduğuysa ortada. Tanıdığım bazı insanların aksine ben “Bir şirkete Ceo olayım.” kafasında değilim. Onları ortaokulda yapıyorduk.

vınn

2009-08-09T13:09:00.004+03:00

A evde oturduğu 10dakikaya lanet okuyan bir tipti, B’ye “Kalk, gidelim.” dedi. B gerildi, “Yok öyle deme. Gideceksek bile öyle deme. Esnafken kalk gidelim olmasın derdik. Geriliyorum.” dedi. A’nın her lafa olmasa da bazısına cevabı vardı, “Indira Gandhi konusunda da aynı hassasiyeti bekleriz senden.” dedi. Söylenecek söz vardı, söylenmeyecek söz vardı. Zaten B, o sabah temiz bir bel ağrısıyla uyanmıştı, bi de baş ağrısına hiç gelemezdi. B, A bir açığını bulunca çok sinirlenmiş olmalıydı ki o gazla A’nın bencilliğinden dem vurası geldi. Daha önce kafasında kurduğu ve genellikle tek çocuk olmasının etrafında şekillendirdiği bir açıklaması vardı. Sonra “Bütün arkadaşlıklar bizimki kadar gerilimli mi acaba?” gibisinden bir şeyler sorayazdı B. Sorayazdı, çünkü aslen A’nın buna bir cevap vermesini istemiyordu. Başka planları vardı. Bencillikse o da bencil olabilirdi. Hatta o an karar verdi, bundan sonra çok bencil davranacaktı. Oysa görmezden geldiği bir şey vardı; şöyle ki o güne kadar bencil olayım diye kastığı her durumda iyice içine etmiş, bir türlü ayarını tutturamamıştı. Hatta “Bencillik öğrenilebilir bir davranış değildir.” gibisinden geyiklere kendi içinde giriştiği bile olmuştu. A da uzun bir zamandır suskundu, öykü bu haliyle Cüneyt Arkın’a sırayla girişen adamların durumundan farksızdı, eşzamanlı bir gelişmeye ikisinde de yer yoktu . Herneyse, hemen gaza gelenler olabilir; sakin olalım. A’nın konuşmadığı, yazmadığı anlamına gelmezdi tabi! O sırada A, hoşlanmasam da herhangi bir kızla geçirilen vakit güzeldir felsefesinin bundaki payı çok büyüktü, eski sevgilisi kadar olmasa da güzel bir kıza avea aracılığıyla yazıyordu. B ise kendi çapında prensipleri olan bir adamdı. Birkaç espri düşündü, onlardan da bir halt çıkmadı. Neyse ki C tam zamanında gelip “Kalk, biraz bilgisayarda ben takılayım.” dedi. B de “Kolpa olduğumu düşünen olursa bir link var, onu atarım isterse.” diyeyazarak kalktı, bir şey yapayazdıysa ona cevap beklemediğini söylememize artık gerek yoktu. Çok da umrumdaydı.

canısı.

2009-08-03T14:45:00.003+03:00

Nisan ayı gibi tanışmışız, okulun 2.döneminin sonlarına denk geliyor. Kendimi suçlamıyorum çünkü o çok fazla kamera önünde olmamayı tercih eden tiplerden olur ünlü olsa, biliyorum. Kızıl saçları, koyu renkli elbiseleri ve converse ayakkabılarıyla kafamda belirli bir imaja tekabül ediyor çok şükür. Çok şükür diyorum çünkü bu güya işimi kolaylaştırıyor, ne yapacağımı az çok biliyorum böylelikle. Ders Cuma günü, bense Uykusuz’u perşembeden alan biriyim o sıralar. Şimdiyse Cuma çıkışında almayı yeğliyorum, o ayrı postun konusu. Perşembeden alıyorum ama çantamın en güvenli yerine koyup ertesi güne kadar yüzüne bakmıyorum derginin. Sonra ders arasında çıkarıp okumaya başlıyorum, VÖ sever diye biraz onu okuyorum, bazı bazı altını çiziyorum bir şeylerin. Sonra Umut Sarıkaya’ya geçiyorum, ona yüksek sesle gülüyorum, çünkü o da kesinlikle bir kesime hitap ediyor kanaatindeyim. Ara ara onu kesiyorum ama yüzünün statikliği gram kırmıyor hevesimi, sonuçta ben buna bir süreç olarak bakıyorum. Sonra Fırat’ı açıyorum, çok komik olmasa bile garantilemek için “Fırat yaa!” diyorum ehuehueli gülüşümün orta yerinde.

Birgün derse gitmiyorum, aslen üzülüyorum çünkü zaten sayılı gün kalmış şunun şurasında. Sonra her şeyde bi hayır olduğu geliyor aklıma, ayrı yazılması gerektiğine ek olarak. Bunu Facebook’ta ekliyorum, ismini ve okul numarasını zaten hoca derste yoklama alırken defterime yazmışım. Eklerken de kendimce şirin olduğunu düşündüğüm bir mesaj yazıyorum, bir sonraki dersteki quizi bahane ederek. Kabul edince bütün resimlerini bir bir ezberliyorum Facebook’ta, infosunda Msn adresini görüyorum, Google’a soruyorum ve Msn adresindeki harflerin bir düzene göre dizilmediğini farkediyorum. Benimkinin adım ve soyadımın bi kombinasyonu olduğunu hatırlayınca birimizden biri diğerine fazla diye aklımdan geçiriyorum. Her zaman elinden geleni ardına koymayan egom, bu sefer kafasını kabuğunun içine alıp bir kez daha ona bir peri bir prenses muamelesi yapıyor. Oda arkadaşıma soruyorum, biraz bekle diyor. Onun söylediği kadar beklemiyorum ama en az 1 gün sabredip Msn’ini de ekliyorum. Yine dersi bahane ediyorum, o sıralar kafam çok çalışmıyor ne yapayım?

Msn’de çok sık online olan biri değil benim aksime. Üzülüyorum ama bu bile çok etkiliyor beni. Ben de ya olursa ümidiyle bütün bildiğim esprileri yapıyorum iletimde, “karaciğer gecikir belki hiç pişmez” gibi kelime oyunlarına girişiyorum Yiğit Özgür sevme ihtimaline binaen. Önüme gelene giydiriyorum, çünkü çaresizim. Oysa çok nadir online oluyor, onda da yanında away yazıyor. Ben bunu umursamadan başlıyorum yazmaya. Yine şirin cümlelerimi diziyorum bir bir, neden Msn’de eklediğimden, irregular öğrenci olmanın kötü taraflarından, bu yüzden onun ne kadar şanslı bir insan olduğundan bahsediyorum. O “hıhı, evet” yazıyorsa ben adeta Safahat’tan bir şiir çekip çıkarıyorum. Şiir gibi bir insan görüntüsü çizeyim istiyorum. Arada alakasız şeyler de söylüyorum ki “yaa bak ne düşünmüş” desin, çok kompleks çalışan beynimin kıvrımları onu büyülesin. Ama en çok onla ilgili cümleler kurmaya özen gösteriyorum, biliyorum ki bu insanın hoşuna gidiyor. “Bugün sınıfta söylediğin şeyde çok haklıydın yaa” gibi yancı yancı konuşuyorum. Buysa görüşürüz bile demeden offline oluyor bazen, olsun diyorum, şiirlere şarkılara sarılıyorum. Hatta bazen ben offline görünürkene bunu online yakalıyorum, hemencecik online oluyorum, 1dakika ya geçiyor ya geçmiyor, bizimkisi arazi. Ben aslanmışım da bu da geyikmiş gibi sanki, böylelikle blogun headerının da bir hikayesi olmuş oluyor.

Sonra dönem bitiyor, ben de ümidi kesiyorum haliyle. Kendi kaybeder diyorum, arkadaşlarıma soruyorum. Onlar da öyle diyorlar.

Sonra Facebook’ta sürekli yolladığı bir davet dikkatimi çekiyor. Aslında atarlıyım kendisine ama kıyamıyorum da. Araştırıyorum biraz, araştırıyorum dediğim de Google. Ama Google’dan bakılıp öğrenilemeyecek birşey yok zaten şu dünyada. Ben yine de onu ilk online yakaladığım yerde soruyorum. Hoşuna gidiyor, “Felsefeye ilgili misindir?” diye soruyor. “Söylenecek söz mü bu?” diye soruyla cevap veriyorum. Art arda 2 sorusuna böyle yapıyorum, çünkü bilinçaltında bunu yapınca “Bana felsefe yapma!” tepkisi gelecek diye bir şey oluşmuş vaktiyle, “E bu da zaten ilgileneyim istediğine göre.” diye düşünüyorum. Nasıl becerdiysem konuyu paraya ne kadar önem vermediğime, bu dünyaya bir şeyler katayım da gerisinin yalan olduğuna, bu yüzden de iktisat okumayı bazen saçma bulduğuma getiriyorum. Hiç kurmadığı kadar uzun cümleler kuruyor, “Yaa evet. Ben de çok düşündüm onu.” diyor, “Yerim.” diyorum. Boş durur muyum, “Boğaziçi bu yüzden ukde bende.” diyorum, “Bende de.” diyor. “Odtü’ye neden gitmedin peki?” diyor, “E eğitimi.” diyorum, “Ben dee.” diyor. Anlatım bozukluklarını hiç bu kadar görmezden gelmiyorum. Sonra böyle anlatmakla olmayacağını, gidip yerinde görmemin en güzeli olduğunu, beni derslere götürebileceğini söylüyor. Ağırdan satacak halim yok, kabul ediyorum hemen. Hinliğimi de yapıyorum. “Ben toyum. Elimden tutmanız lazım.” diyorum, “Tutarız. Öle bi tutarız ki hem de.” diyor, işkilleniyorum. Sizli bizli konuşmayı bıraksak diyorum içimden.

Okul açılır açılmaz görüşmek üzere ayrılıyoruz. Ankara’ya gitmeyi aslen hiç istemiyorum o güne kadar. O günse İzmir’den sıkılıyorum. Kelime oyunları falan geride kalan şeyler hep diye düşünüyorum, ama Msn iletime ismiyle oynayıp “canısı” yazmadan da edemiyorum. O anlamasa da anlayan anlıyor.

Pegasus’a girip uçak biletlerine bakıyorum.

hakettiği değeri göremeyenler:

2009-08-03T12:43:00.003+03:00

Böyle bir çalışmayı yapan arkadaş zaten artık maaşa bağlanmalıdır devlet tarafından. Lise yıllarında avea'nın daha 100mesaj hediye ettiği dönemlerde yaptığımız i2 gibi, b50 gibi kısaltmaları getirdi aklıma. Aklımı seveyim.

hardcore rakçı repliğim yok

2009-08-01T17:48:00.003+03:00

Saçlarım sene ortasındaki kadar olmasa da hatrı sayılır şekilde uzamış durumda. Anneme göre kapalı yerde uzun süre kaldığım için, bana göreyse tesadüfen epeyce yağlanmış önceki cümlemin kahramanı saçlarım. Hoparlörü bilgisayara bağladım, Guitar Hero III oynuyorum. Apartmanın en son katından son ses rock müzik yükseliyor. Apartmandan hergün poposunun biraz yukarısında kalan çantasıyla çıkan, genelde selam vermediği için ayıplanan, futbolu kötü ama dersleri iyi biri için fazla isyankarım, ya da elinde gitarı bir rakçı olarak rebel mi demeliyim bilmiyorum. Evet buldum, Rebel olacak arkadaşlarla yeni kurduğumuz grubun adı. Bir kaç post önce rap yapıyordun, şimdi nerelerdesin diyen olacak elbet. Ama penaltıların en güzeli kaleciyi ters köşeye yatıranları değil midir zaten? Öte yandan bir enstrüman çalayım ben de isterdim, lakin 21 böyle bir şeye kalkışmak için çok geç bir yaş bence. Rica edicem idealist yapmayın bana burda.

valla 4yıldır dersaneye gönderiyoruz;

2009-08-01T01:20:00.002+03:00

Baktık birşey olmuyor biz de dükkan açtık bir tane. Başına da bunla bir arkadaşını oturttuk. Rızıklanıyorlar çok şükür. TE

sevdiğiniz insanların en komik anları:

2009-07-31T15:31:00.006+03:00

"WHEN they’re not samba dancing and scoring outrageous free-kicks, Brazilian footballers love nothing more than to show off their trouser snakes on webcams. Nothing like discretion, then.

Ronaldinho (pictured), Man City’s Elano and AC Milan’s Alex Pato are among those who have been caught getting naked online. "

Bi yerden haber alıp yapıştırmanın neresi güzel demeyin, ölüyorum gülmekten. İşte Elano transferinin de en çok burasını seviyorum. Burası derken getirdiği skandallar. SÇS Sporx

dilemma

2009-07-30T02:29:00.004+03:00

Fragmanı kadar güzel olmayan filmlerden veyahut çıkış parçasının oluşturduğu beklentiyi karşılamayan albümlerden olduğum kadar yaklaşan okullardan da muzdaribim. "sokaklar şöyleymiş, ağaçlar böyleymiş"i alıp şiirin geri kalanına, Turgut Uyar'ın aslen nasıl bir insan olduğuna hiç aldırmadan yazınca benim parça-bütün ilişkisi konusunda kaygıları olmayan biri olduğum kanaatine varılabilir. Ama okulda bulunduğum zamanlarda az çok beraber olduğum ahmet gibi, yücel gibi insanların mezun oldu/olacak olmaları ayrıntısının beni okuldan soğutuyor olması bir önceki cümledeki yargının çok alakasız bir yerinde durur. Sonra aslen okullar açılsa da ben de felsefeye öss sorularındaki cevabın tam aksine "salt felsefe yapmak" amacıyla katılmasam. Biliyorum, ben de en az lisede iki en yakın arkadaşa aynı anda aşık olarak dilemma tabirini Kelly'den önce dilimize pelesenk etmiş arkadaşım kadar ikilemleri olan bir insanım.

kor değil abicim o; köz.

2009-07-29T00:57:00.005+03:00

Eğer yaşınız çok ilerlemediyse veya çevreniz normal bi çocuğunkinden çok daha farklı değilse eski arkadaşlarla biraraya geldiğinizde şimdikinden daha yüzeysel kaygılarla sohbet edebiliyorsunuz ya, işte onu seviyorum. Hepimiz ama hepimiz böyle şeyler ihtiyaç duyuyoruz, lakin farkında değiliz. Kendini birilerinden daha az yüzeysel görme durumuna gelinceyse; elbette birileri birinden daha yüzeysel olacaktır. Canın çok sıkılınca uyu diyenleriniz olabilir ama ben uyumayı gözlerim kapalı geçirdiğim vakitler olarak gördüğüm için sevmiyorum. Oysa msn iletisine "has nothing to write" yazacak evrensellikteki arkadaşım için dünya ne de güzel. Benim için o kadar güzel olmayabilir ama en az intihar edilmeyecek kadar güzel. Sonra ben küçükken babama kıl olunca camdan atlayayım diye düşünürdüm. Şimdi misal o tarz bi intihara kalkışamam. Sonuçta yükseklik korkum var ve ağlayarak atlandığı nerde görülmüş? İntihar dediğin, gözüpek insanın yapacağı şey ve ben özel araç kullanma fikrinde bile duraksayan bir insanım. Dahası dün kendi ellerimizle yaptığımız mangalın bugün bile ağızdan gitmeyen tadını düşününce kendimi Allah'a havale etmeye karar verdim.

moral vermeye gittim, gelicem.

2009-07-28T11:49:00.007+03:00

Son zamanlarda hiçbir şey rastgele açılmış Friends bölümleri kadar mutlu etmiyor ne yalan söyleyeyim. Oysa düne kadar The Americans çok eğlenceli bir şarkıydı, öyle ki introsunu telefonuma melodi yapmaya ne de kararlıydım. İlkokul arkadaşınlarına gitgide yaklaşırken, her gün biri seni facebook'ta eklerken, mevcut arkadaşlarından da ufak ufak uzaklaşmak zorunda kalabiliyorsun. İsim vermek güzel olurdu ama daha güzeli merakta bırakmak. Bi de şöyle bişey var ki "oo anlayalım yani" diye başlayan en güzel arkadaşlıkların aksine bazısı bunları olursa olmazlardan görüyor. Benimse şu sıra en sevdiğim insanlardan biri Turgut Uyar. Ne bir yamuğu var şu güne kadar ne de kötü bir sözü bana karşı. Mis gibi şiirini yazıp oturmuş adam, öyle SÇS şiiri de değil, Göğe Bakma Durağı.